Categorie: BlogArchief

De voormalige dictator van Roemenië, Nicolae Ceauşescu, verbood de Roemenen, via de herhuisvestingspolitiek, een hond als huisdier te houden. Het gevolg; duizenden honden kwamen op straat te staan waar ze zich, in de loop der jaren behoorlijk vermenigvuldigden. Alleen al in Boekarest lopen ± 50 000 thuisloze honden rond. Omdat de straathonden door veel Roemenen als een plaag worden beschouwd, wacht hun een vreselijk lot in dodingsstations of op dodingsvelden. Ze worden opgehangen, vergiftigd of doodgegooid tegen een muur. De hongerdood in een ‘asiel’ behoort ook tot de mogelijkheden.

In februari 2008 dumpten zigeuners 8 paarden op een hondendodingsveld in Slatina, Zuid-Roemenië. De paarden waren sterk vermagerd en mishandeld. Ook paard Vodka lieten ze achter als oud vuil. Na jaren hard werken, was ze op een dag voor de kar gestruikeld. Ze had aan het gevolg van de val een scheve heup overgehouden. Ook was haar ‘verkeerde’ oog uitgestoken. Primitieve Roemeense eigenaren steken het linker oog van paarden uit. Zo heeft het paard geen oogkleppen nodig en beweegt veilig door het verkeer. Bij Vodka verwijderde men echter het rechter oog met grof geweld (zie foto). Deze onherstelbare fout maakte de merrie waardeloos als werkpaard. Ze werd zonder voer en water met zeven andere paarden op het veld achtergelaten (zie foto). Grazers sterven een langzame en pijnlijke dood (wetenschappelijk onderzoek naar grazers in 2006).

 Uitgestoken oog

 Dodingsveld Slatina

 Deze vreselijke toestand werd gelukkig opgemerkt door een Engelse hondenstichting die zich het lot van de paarden aan trok. Na een geldinzamelingsactie transporteerden ze de paarden naar Nederland waar ze door verschillende paardenliefhebbers zijn opgevangen. Vodka belandde in Noord-Holland en knapte zienderogen op van haar hachelijke avontuur. In 2010 meldde de nieuwe eigenaresse zich bij onze stichting. Ze had door het krijgen van ander werk onvoldoende tijd om nog voor het paard te zorgen. Door het transport van de 8 paarden ontstond media aandacht waardoor wij, na een grondig onderzoek, in september 2009 onze stichting zijn gestart. Met het adopteren van Vodka was voor mij de cirkel rond. Hieronder leest u hoe Vodka in Klarenbeek terecht kwam.

Goedgemutst rijd ik met stalhulp en paardenfreak Renate naar Noord-Holland. Het laden van de merrie gaat erg moeizaam en gepaard met veel achteruit trappen. Uiteindelijk loopt Vodka de trailer in. De terugreis naar Klarenbeek verloopt zonder problemen, al krijgen we onderweg wel een enorme puist onweer op ons dak. In Klarenbeek stapt de merrie zenuwachtig en gespannen uit de trailer in afwachting van wat ik ga doen. Ik heb nog nooit een getraumatiseerd paard gehad en laat me verrassen door haar gedrag. Ze kijkt me met één oog aan; het andere oog is half uitgestoken en onder in de oogkas gezakt. Ik besluit haar voor vandaag met rust te laten en breng haar naar de paddock. Mijn andere paarden staan nieuwsgierig te kijken maar na vijf minuten is het gras toch belangrijker; de kudde graast rustig verder.

De volgende dag mag Vodka naar de wei. Wanneer ik haar een halster om doe, legt ze de oren plat in haar nek. Ik probeer haar te knuffelen en aan te raken maar ze draait zich om. Ik loop de stal uit en voel me afgewezen. Ik moet mezelf vermannen en het opnieuw proberen. Met veel geduld krijg ik het halster om haar hoofd en kan ik haar naar het gras brengen. Ze moet erg wennen en haar nieuwe paardenvriendinnen vallen in eerste instantie niet in de smaak. Na 5 dagen strijd, wordt er door de dames een vredespijp gerookt.

Vodka is ondanks alles een eerlijk en oprecht paard. Ook met één oog interpreteert ze haar omgeving voortdurend. Ze is kwetsbaar maar niets ontgaat haar. Ze is alert en tegelijk ontspannen. Vodka dwingt geduld af en laat zich niet opjagen. Haar achterdocht maakt langzaam plaats voor hersteld vertrouwen. Hiervan kunnen wij als mens heel veel leren. Het gaat nu erg goed met Roemeense Vodka. Ze is de leider van de merriekudde en in die rol functioneert ze uitstekend. Ik vind het daarom erg verdrietig dat ik haar nu moet verhuizen.

Sinds vorig jaar heb ik ernstige artrose in mijn vingers en ik zal het zware werk met mijn paarden op een laag pitje moeten gaan zetten. Om die reden heb ik besloten om de ‘zieke’ paarden eind maart te verhuizen naar Frankrijk. Vodka zal samen met paard Lasko gaan wonen op een boerderij met 70 hectares weidegrond. Zij leven daar met andere paarden in een kudde. In relatieve vrijheid kunnen ze grazen, drinken uit beekjes en beschutting zoeken onder een boom of in een enorme schuilstal.

Ik vind het nauwelijks te verdragen dat Vodka en Lasko bij mij weggaan maar ik heb eigenlijk geen keus. Ik kan het me niet permitteren dat ik over tien jaar mijn handen niet meer zal kunnen bewegen. Eind maart breng ik ze zelf naar Frankrijk. Ik kies voor midden Frankrijk omdat het er niet voortdurend regent en de temperatuur in de zomer oploopt tot gemiddeld 28 ºC. Het milde klimaat maakt het leven ‘in de natuur’ tot een paradijs. De overige vier paarden blijven voorlopig in Klarenbeek maar ik zal per jaar moeten bekijken of de hoeveelheid werk haalbaar blijft. Al met al een treurige situatie, die voor een paardenliefhebber zoals ik een hard gelach is. Wat is mooier dan je eigen paarden naast je huis te zien lopen en altijd om je heen te hebben? Persoonlijk kan ik me geen fijner leven voorstellen. Op dit moment ben ik overspoeld door intense gevoelens en maken belemmerende patronen het leven anders dan ik ervan verwacht had. In de zoektocht die komen gaat, zal berusting het enige antwoord zijn. Uiteindelijk zal ik moeten accepteren, net als Vodka, om het leven te nemen zoals het zich aandient.

Vodka in Roemenië 

Vodka in Nederland 

Ik volg Roemeense les. Tijdens de les ben ik een klant in de winkel, toerist op een terras of breng ik een bezoek aan de dokter. Meer creativiteit laat de vocabulaire voorlopig niet toe. Wanneer ik een gesprek heb tijdens een van mijn bezoeken in Roemenië, kan ik deze zinnen nooit gebruiken en mis ik woorden om überhaupt iets zinvols te kunnen zeggen. Soms wil je antwoorden formuleren die zelfs voor een gevorderde spreker niet in mooie volzinnen te vatten zijn. Gelukkig spreken alle vrijwilligers van dierenwelzijnsorganisaties over het algemeen goed Engels. Het Roemeens is een Romaanse taal en een zustertaal van Frans, Spaans en Italiaans. Het leren is geen straf maar de tijd ontbreekt om dagelijks een rijtje woorden te stampen en op te slaan. Zo blijft de woordenschat beperkt tot een bezoek aan een restaurant, een brood kopen bij de bakker of een kamer boeken in het pension voor de volgende keer.

Aş dori să cumpăr pâine

Onze hoefsmid Gheorghe Drặgoi is vanaf 27 februari jl. aan het werk in de dorpen Cozieni en Ganeasa. Om de huisvesting en de foerage van het paard te bekijken, heeft Gheorghe voorgesteld om bij elk bezoek te werken bij iemand voor de deur. Wij zijn heel blij met dit initiatief omdat het ons een beter beeld zal geven over de leefsituatie van mens en paard. Helaas zijn er deze winter in de dorpen verschillende paarden dood gegaan. De zwakke en magere paarden hebben de ijzige koude en de extreme hoeveelheid sneeuw niet overleefd. Eigenaren die geen voorraad voer hadden opgeslagen op het erf, konden door de extreme sneeuwval het huis niet verlaten. Sommige paarden hebben weken lang geen eten gehad. De komende periode zal Gheorghe werken in de dorpen Sindriliţa en Piteasca.

Dierenbeschermingsorganisatie GIA, die ons altijd helpt tijdens de projecten met inschrijvingen, hand- en spandiensten en vertalen, is opgesplitst in twee stichtingen. Na een aantal maanden van felle strijd zijn de hondenliefhebbers en de ‘alle dierenliefhebbers’ uit elkaar gegaan. De hondenliefhebbers gaan verder onder de naam GIA. De alle dierenliefhebbers helpen ons bij de paardenprojecten en dat blijven ze gelukkig doen onder een andere naam; Red Panda. Naast het financieren van sterilisatieprojecten en de opvang van honden zullen ook paarden, ezels en katten geholpen worden door deze organisatie. Tijdens de werkdagen van Gheorghe is Red Panda ’s morgens aanwezig om naast de wachtlijst enkele foto’s te maken voor ons.
De voorbereiding voor ons nieuwe project in Gặgeşti, Oost Roemenië is in volle gang. Vrijwilliger Bay Hazewinkel maakt blokjes aan de achterkant èn aan de voorkant van de ijzers. Zo hebben de paarden meer grip bij het klimmen en het dalen in dit heuvelachtige gebied. Het lesmateriaal, geïllustreerd met veel plaatjes, wordt momenteel door mijn Roemeense lerares Karola Meszaros vertaald. Op 8 mei zullen hoefsmeden Jacco van Doorn en Gerti Klasens samen met ondergetekende vertrekken naar Oost-Roemenië voor deel 1 van ons hoefsmeden educatie project.

Terug naar de Roemeense les. Een van de redenen om Roemeens te leren is de communicatie met lokale hoefsmeden. Hun Engels rijkt van ‘no problem’ tot ‘yes’. Meestal is er wel een tolk bij de hand maar soms gaan mijn Roemeense collega’s allemaal tegelijk toiletteren, broodjes kopen of bellen. De zigeuners hebben dan plotseling een interessante topic. Paardeneigenaar Opota Bogdan vraagt mij of onze stichting voor iedere zigeuner met paard €500,- ontvangt van de Europese unie. Was dat maar waar; de Europese unie reserveert met zekerheid geld voor zigeunerprojecten. Maar zoals laatst bekend is geworden, heeft de Roemeense regering gewoon een paar programma’s voor Roma op papier gezet om Europa een plezier te doen. Neen, iedere euro wordt bij elkaar geschraapt door Nederlandse en Roemeense donateurs en gulle gevers. Ik heb het antwoord niet paraat want het halen van medicijnen bij de apotheek en het afrekenen bij de bloemist tijdens mijn lessen, brengen mij niet verder. Ik zwijg tot mijn mobiele telefoon de stilte verbreekt. Gelukkig is redding nabij door de terugkeer van onze Roemeense dierenarts.

Roma leven in Roemenië vaak in bittere armoede

Lees ook het PDF-bestand “Treated like waste” van Amnesty International over de barre leefomstandigheden van Roma in Roemenië:

http://www.amnesty.org/en/library/info/EUR39/001/2010

Miryam

Zout en citroen vormen een natuurlijke, vertrouwde combinatie in gerechten maar wanneer een citroen geruime tijd in het zout verblijft, ontstaat een smaakmaker die in gerechten een sensatie teweeg kan brengen. 

Bovenstaande metafoor is niet van toepassing op veel stichtingen in Roemenië. In plaats van de handen ineen slaan en de samenwerking te zoeken, om uiteraard zoveel mogelijk dieren te helpen, wordt er veel tijd besteed aan elkaar verwijten maken. De samenwerking tussen de dames van GIA liep al enige tijd niet meer lekker. Er is eind vorig jaar een verschil van inzicht over het leiden van de stichting ontstaan. De helft van de leden heeft zich afgescheiden en is een nieuwe NGO gestart onder de naam Red Panda. SRPiN kiest ervoor om te gaan samenwerken met deze nieuwe stichting omdat de leden ons de afgelopen 2½ jaar hebben geholpen tijdens de paardenprojecten.

 Op vrijdag 20 april rijd ik naar Dortmund om het vliegtuig te nemen naar Boekarest. Ik reis deze keer alleen en heb tijdens dit revisiebezoek een vol programma in mijn agenda. De vlucht verloopt voorspoedig en ik land op tijd op de internationale luchthaven Otopeni. Mijn huurauto is binnen 10 minuten geregeld en dat is ongekend snel voor de Roemeense bureaucratie. Ik pik Raluca aan de andere kant van het vliegveld op en even later karren we gezamenlijk het chaotische verkeer van Boekarest in. Raluca heeft deze keer een goedkoop hotelletje in het centrum geboekt voor mij. We eten pasta in een café en nemen de planning voor zaterdag door.

Op zaterdagmorgen begeven we ons naar de gemeente Gặneasa. Onze hoefsmid Gheorghe Drặgoi is vandaag aan het werk in het dorp Cozieni. Als we aankomen, heeft hij al twee paarden bekapt en beslagen. Hij houdt zelf zijn agenda bij en behandelt acht à tien paarden per dag. We halen koffie voor Gheorghe en de wachtende zigeuners. De prijzen in de dorpswinkeltjes zijn ongelooflijk laag. Waar koop je nog 12 kopjes koffie voor omgerekend €4,- inclusief melk, suiker, bekertjes en een rol biscuitjes?

 Na de koffie neemt bewoner Vasilicặ ons mee naar een aantal dorpsgenoten om de paarden te bekijken die Gheorghe in de laatste paar weken heeft behandeld. Alles ziet er keurig uit. Ik ben erg tevreden! Gheorghe is een harde werker. Hij begint ’s morgens om half acht en eindigt zonder morren om acht uur ‘s avonds. Hij krijgt door onze stichting betaald voor ieder paard dat hij bekapt en beslaat en hij ontvangt een vergoeding voor de benzine en het gas dat hij gebruikt. Hij is bijzonder blij met onze samenwerking en dat zijn wij ook!

 We rijden naar het dorp Afumaţi voor een afspraak met de burgemeester. Het dorp ligt in het verlengde van de stad Boekarest en heeft de laatste jaren geprofiteerd van de Europese investeringen. Zigeuners zijn meer en meer weggetrokken en de burgervader schat dat er nog slechts 30 à 40 paarden in zijn gemeente aanwezig zijn. Dit is te weinig voor een nieuw project. We kunnen de mensen aanbieden naar Gặneasa te gaan. De afstand is tenslotte niet ver. We toeren terug naar Cozieni en vragen Vasilicặ met ons mee te gaan naar Tặnganu. Ook deze gemeente bestaat, net als Gặneasa, uit 5 dorpen. Het dorp Tặnganu ziet er armoedig uit. We spreken met de notabelen en de bewoners en komen al snel tot de conclusie dat deze plek nog wel heel veel paarden herbergt. Niet alle zigeuners zijn trouwens arm. Op een van mijn reizen kwam ik dit protserige huis tegen. Hele zigeunerfamilies leven in deze kitscherige kastelen (zie foto).

 Indien de financiële situatie het toelaat, zullen we in Tặnganu een nieuw veterinair project starten in september 2012.

 We reizen door naar de universiteit aan de Mihail Kogalniceanu Boulevard. Zes paarden staan hier al 4 maanden op de betonnen vloer omdat er geen geld is voor een bodembedekker. De voertonnen zijn leeg en de paarden hebben lange hoeven. Wat een slecht voorbeeld voor de studenten! Omdat Gheorghe meedraait in ons project, is hij bereid de paarden de komende week gratis te bekappen. Red Panda zorgt voor stro en hooi met behulp van een buitenlandse stichting.       

 Aan het einde van de middag gaan we terug naar het hotel. We hebben een vruchtbare dag achter de rug. ’s Avonds eet ik met de Red Panda girls bij een Grieks restaurant in het centrum van de stad.

De volgende dag sta ik vroeg op en rijd naar het vliegveld om de auto in te leveren. Zonder al teveel Roeme(e)nswaardige problemen draai ik ’s middag het erf van onze boerderij weer op. Zout en zuur gingen in dit controlebezoek heel goed samen; mijn korte verblijf is uitermate constructief geweest!

Terwijl we de vinger aan de pols houden in Gặneasa, starten we een nieuw project in Oost-Roemenië. Van 8 t/m 13 mei 2012 nemen hoefsmeden Jacco van Doorn en Gerti Klasens deel aan ons hoefsmeden educatie project in de gemeente Gặgesti. Ook hoefsmid Gheorghe Drăgoi en dierenarts Oana Radu zullen aanwezig zijn tijdens deze projectweek.

Miryam                                                                                                                                                                                                                                              

Het is dinsdag 8 mei als hoefsmeden Jacco van Doorn en Gerti Klasens om kwart over vier ’s morgens mijn erf oprijden. Na een kopje koffie toeren we gezamenlijk naar luchthaven Brussel Zaventem. Onze vlucht vertrekt op tijd en een paar uur later landen we op de internationale luchthaven van Boekarest. Het huren van de auto gaat gepaard met de gebruikelijke bureaucratie en kost veel tijd. Uiteindelijk pakt het wachten vruchtbaar voor ons uit want de medewerker regelt, zonder bijbetaling, een auto met heel veel bagageruimte. Dat komt gedurende onze hele projectweek goed van pas. De jongens maken kennis met dierenarts Oana Radu en hoefsmid Gheorghe Drăgoi. Met twee auto’s vertrekken we richting Gặgesti. We komen om half acht aan en worden hartelijk ontvangen door Hannah Smit van de stichting Noi şi Voi en de jongeren met een verstandelijke beperking, die op de zorgboerderij wonen. Hannah heeft een lekkere maaltijdsalade voor ons gemaakt. Na een gezellige avond, gaat iedereen naar boven en zoekt zijn of haar ‘mandje’ op. Ik ben een slechte slaper en Hannah heeft voor mij een caravan klaargezet. Zo kom ik hopelijk deze week toch nog aan een beetje slapen toe.

De volgende dag zetten we na het ontbijt de materialen voor de theorie klaar. We zullen de eerste twee dagen werken op de zorgboerderij. We maken kennis met de smeden Sandu en Gigi en dierenarts Bejan. Jacco, Gerti en Oana starten met de anatomie van de hoef en het onderbeen. Ook onze hoefsmid Gheorghe volgt de theorie. Hannah en ik rijden naar Murgeni om boodschappen te doen en aan te kloppen bij dierenarts Bachrim van de veterinaire staatskliniek. Hij heeft een kandidaat hoefsmid voor ons project om in te schrijven. De smid in kwestie wil geld ontvangen anders komt hij niet. Als hij geen gratis training wenst, dan moeten we daar vrede mee hebben. We gaan hem niet dwingen om mee te doen. Bachrim zegt dat hij geen zigeunersmid wil vragen omdat ze niet te vertrouwen zijn. Wij vinden dit een vooroordeel. We hebben immers in Gặneasa andere ervaringen opgedaan. Ook Bejan vindt het onzinnig, als we hem later vertellen dat we geen smid in Murgeni hebben kunnen scoren. Hij gaat informeren voor deel twee in juli. ’s Middags wordt er gewerkt in de zon. De temperatuur is mild vandaag. Jacco en Gerti demonstreren het bekappen van een hoef waarna de smeden, alsmede Bejan, ook een hoef mogen bekappen. Uiteraard zijn de waakzame ogen van onze jongens voortdurend overal tegelijk aanwezig. ’s Avonds is het mijn beurt om te koken en we eten bami met een Roemeense touch! De jongeren ravotten met Jacco en Gerti dat het een lieve lust is. Ze gieren het uit van de pret.

Op donderdagmorgen staat alles klaar voor de theorie maar de cursisten laten nog even op zich wachten. Later blijkt dat Bejan bij het slachthuis een onderbeen heeft geregeld voor de les. Gerti ontleedt het been zodat spieren en pezen zichtbaar worden. Mooier lesmateriaal is er eigenlijk niet. Hannah en ik rijden nog maar eens naar Murgeni. Er staat een barbecue gepland voor vanavond en we hebben de nodige etenswaren nodig. In Murgeni is de keus in de winkels zeer beperkt maar we slagen erin vlees en verse groente te vinden. Bij terugkomst staat de klas in de schaduw achter de stallen te werken. Een verstandige keus want het is warm vandaag. Sandu, Gigi en Bejan behandelen allemaal een eigen paard en Jacco, Gerti en Gheorghe begeleiden het geheel. Voor Gheorghe is dit een enorme opsteker. Hij vindt het prachtig om deel uit te maken van het Nederlandse team.

Op vrijdag wordt er ’s morgens tijdens het ontbijt gezongen want ik ben jarig. We rijden naar de veterinaire staatskliniek in Barlad. Hier werkt Bejan en we mogen de praktijk in de tuin uitvoeren. De theorie mag in de presentatiezaal van de kliniek gehouden worden. Er zijn veel geïnteresseerden vandaag en er melden zich ook een aantal nieuwe smeden. Sandu woont in de buurt van de zorgboerderij en is met ons meegereisd.

 Na de theorie geven Jacco en Gerti opnieuw een demonstratie. Een van de Roemeense smeden is het met een aantal zaken niet eens. Oana vertaalt zijn gesputter en we spreken af dat we na de lunch zijn paard zullen bekijken. We vergeten zijn naam te noteren en noemen hem voorlopig Petje.

Bejan heeft een heerlijke lunch geregeld en met een goed gevulde buik beginnen we aan het middaggedeelte in de tuin. Sandu, Gigi, Gheorghe en de nieuwe smeden Marius en Alexandru bekappen een paard en onze jongens geven les en controleren voortdurend. Iets later meldt Petje zich met een van zijn paarden. De discussie start opnieuw maar je kunt aan alles merken dat hij gepassioneerd is en graag iets wil leren.

Er meldt zich een zigeuner met een broodmager paard. Het paardje heet Viorel en zit onder de schimmel. Viorel is een hoopje ellende. Hij moet iedere dag een zware kar trekken en krijgt als beloning nauwelijks te eten. Van mijn katholieke opvoeding is niet veel overgebleven want ik noem mezelf tegenwoordig humanist. Nu ik paardje Viorel bekijk, vraag ik me oprecht af of er toch ergens een paardenhemel bestaat, waar hij schadeloos gesteld wordt voor al dit lijden. Welk levend wezen verdient dit afschuwelijke leed? We proberen de eigenaar uit te leggen dat een auto zonder benzine ook niet loopt. De eigenaar zegt dat het paardje zonneallergie heeft en daarom na het werken niet buiten mag staan. Ze zetten hem met een beetje gras en een emmer water in een hok. Op mijn vraag of hij tijdens het werken geen last heeft van de zonneallergie, heeft de eigenaar geen antwoord. Hij steekt een sigaret op en loopt weg. Oana en ik rennen achter hem aan. Oana vertelt hem dat het paard schimmel heeft. We maken een deal met hem. Als hij zorgt dat Viorel er in juli beter uitziet, krijgt hij van ons de behandeling gratis. Hij gaat schoorvoetend akkoord. Hij heeft geen telefoon maar Bejan weet waar hij woont. Ik zal de medicijnen vanuit Nederland meenemen; in Roemenië is deze vloeistof schreeuwend duur.

In deze regio kopen de zigeuners paarden door ze aan te spannen voor acht karren met twintig mensen aan boord. Het paard krijgt ervan langs met de zweep en kan nu tonen of het een vechter is of niet. Alleen het brein van een mens kan zulke gruwelijke daden bedenken. Vreselijk!

’s Avonds nodig ik ons team, evenals Hannah en Sandu, uit om te eten in een pizzeria vanwege mijn verjaardag. Na een knusse avond keren we terug naar de zorgboerderij.

Op de laatste werkdag rijden we ’s morgens wederom naar Barlad. Iedereen is goedgemutst en heeft zin in de dag die komen gaat. De tuin ligt er verlaten bij. Ik ben gewend aan deze gang van zaken; het komt altijd weer goed. Even later verschijnt Gigi. Hij belt een paar mensen en na een kwartier puilt het buitengedeelte van de kliniek weer uit van de mensen en de paarden. Het regent ‘poefi de plop’ (zaadpluizen van de populier) die in mijn haar blijven kleven.

 Sorin alias Petje is weer aanwezig met een paard. Gerti neemt hem op sleeptouw; hij raakt meer en meer enthousiast over onze manier van werken. Bij de poort meldt zich een zigeuner met een zielig paard. Het paardje loopt vreselijk kreupel en Jacco besluit om hem zelf te bekappen en te beslaan. We begrijpen al snel waarom het beestje strompelt. Alle nagels zijn binnen de witte lijn geslagen. Na de behandeling loopt de viervoeter een heel stuk beter weg en weten wij weer waar we het allemaal voor doen.

‘s Avonds barbecueën we met een uitgebreider assortiment boodschappen uit Barlad. De volgende morgen laden we de auto’s, nemen afscheid van Hannah en de jongeren en gaan op weg naar Boekarest. Na anderhalf uur stopt de auto van Gheorghe ermee. We slepen hem naar de dichtstbijzijnde benzinepomp. Met pijn in mijn hart moeten we hem achterlaten want anders missen wij onze vlucht. Later horen we dat hij met de sleepwagen terug naar Barlad gebracht is. Onze vlucht ondervindt nauwelijks vertraging en al snel vliegen we boven de wolken. Na de evaluatie sukkelen de jongens in slaap. Zij wel.
Op de terugweg van Brussel naar Klarenbeek krijg ik de vraag waarom ik vegetariër ben. Ik heb deze vraag al heel vaak beantwoord en poneer in deze blog het antwoord nog maar eens. Ik ben tegen de bio-industrie. De massaliteit, de minimale levensruimte, dieren die nauwelijks buiten komen, de stank, genetische versmalling, het gezeul met dieren over grote afstanden, dioxine- en hormoon schandalen, varkenspest, gekke koeienziekte, schade aan de omringende natuur, de gesubsidieerde overproductie……

Foto: Wakker Dier

Ik richt me op een betere toekomst. Gelukkig zijn er ontelbare instanties die zich inzetten voor mensenleed. Ik wil me persoonlijk hard maken voor een wereld zonder dierenleed. Een wereld zonder onrecht. Ik zal mij daarom blijven inzetten, in het hier en nu, voor het bestrijden van paardenleed in Roemenië.

Van 10 t/m 15 juli 2012 nemen hoefsmeden John Haine en Erik Bakker deel aan ons hoefsmeden educatie project in de gemeenten Gặgesti en Barlad. Ook hoefsmid Gheorghe Drăgoi en dierenarts Oana Radu zullen aanwezig zijn tijdens deze projectweek.

Miryam

Jaarlijks wordt er in Italië 48.000 ton paardenvlees gegeten en worden er 215.000 paarden geslacht. Italië wil de slacht en consumptie van paardenvlees al jaren terugdringen. Dit is opmerkelijk omdat het land de grootste verbruiker van paardenvlees in Europa is. Veel van dit vlees is afkomstig uit Roemenië.

Naast al die paardenvleesliefhebbers zijn er ook Italiaanse dierenrechtenactivisten die het gemunt hebben op de nationale paardenvleesindustrie. De activisten begrijpen niet waarom levende dieren over zulke afstanden moeten worden vervoerd, terwijl er al 125 jaar gekoeld transport voor vlees bestaat. De Europese consument laat zich echter graag voor de gek houden. Immers, het vlees van het Roemeense paard, dat geslacht wordt in Italië, mag verkocht worden als Italiaanse salami.

De Italiaanse markt is goed voor 84 procent van alle transport van levende paarden door Europa, bestemd voor de slacht. Dagelijks worden duizenden dieren dwars door Europa vervoerd. Nederlandse varkens gaan naar Spanje. Roemeense en Poolse paarden naar Italië, Ierse schapen naar Griekenland…. Dicht op elkaar gepakt staan ze in de overvolle veewagens. Dieren worden over veel te lange afstanden vervoerd. Soms kan een reis wel 30 tot 50 uur duren.

Tijdens de lange reizen krijgen de dieren vaak niets te eten of te drinken en geen rust. Veel dieren zijn aan het eind van de reis volkomen uitgeput en uitgedroogd. Andere dieren overleven de reis niet. Er moet snel een maximumduur komen van 8 uur voor alle veetransporten binnen Europa. Na 8 uur moeten de dieren bij het slachthuis zijn of op de boerderij waar ze verder gemest worden. Dat betekent in de praktijk dat dieren zo dicht mogelijk bij de boerderij geslacht dienen te worden. Daarna kan het vlees gekoeld worden vervoerd.

Transport van levende dieren zou tot een minimum beperkt moeten worden. Bovendien zouden meer en betere controles, met flinke boetes wanneer de maximum reistijd wordt overschreden, de dieren een hoop ellende kunnen besparen.

Nog steeds zin in Italiaanse salami? Bekijk dan het volgende filmpje niet. Het werd in 2010 gemaakt door Compassion in World Farming (CIWF). Vertegenwoordigers van de CIWF zagen dat veel dieren vastgebonden waren en daardoor moeilijk bij voedsel en drinken konden komen. Vaak stonden ze op betonnen of houten roostervloeren waardoor sommige dieren beschadigde hoeven kregen. Tijdens het transport, dat meer dan 24 uur duurde, kregen de dieren, in strijd met de wet, niets te drinken.

 http://www.youtube.com/watch?v=Qc-Dsf0t7RI

Miryam

In augustus heb ik een afspraak met een filmmaker en ik hoop dat hij de plaatjes die sinds 2009 op mijn netvlies staan, kan vastleggen in een documentaire. Soms is het nodig om mensen in het hart te raken met mooie maar realistische beelden. Beelden die shocken maar ook inspireren. Beelden waarin een realiteit getoond wordt van de relatie tussen mens en paard zoals die is maar ook zou kunnen zijn. Ik loop op de zaken vooruit want ik zal je eerst deelgenoot maken van onze reis naar Gặgesti.

Van 10 tot en met 15 juli reizen hoefsmeden Erik Bakker en John Haine samen met de Roemeense dierenarts Oana Radu en ondergetekende naar Oost-Roemenië. Oana heeft het afgelopen half jaar in Nederland gewerkt op verschillende adressen om ervaring op te doen. Het meeste werk was onbetaald en het wordt nu tijd voor een echte baan. Na onze projectweek en een paar weken vakantie, zal ze voor een jaar naar China uitwijken om daar anatomie les te gaan geven aan studenten. Daarna wil ze zich specialiseren in het buitenland en dat betekent voor ons dat we moeten zoeken naar een nieuwe dierenarts. Geen gemakkelijke opgave want een paardendierenarts in Roemenië is net zo schaars als de spreekwoordelijke speld in de hooiberg.

De reis via Dortmund verloopt voorspoedig, al word je gestoord van het aantal keren dat je je paspoort moet laten zien. Machtsmisbruik, schending van de grondwet, corruptie en het ondermijnen van de rechtsstaat vertragen de toetreding van Roemenië tot de Schengen-zone. Dit verdrag tussen een aantal Europese landen over het vrije verkeer van burgers, is genoemd naar de plaats van ondertekening, het Luxemburgse Schengen. De Europese Unie is ernstig bezorgd over de huidige politieke situatie in Roemenië. De Roemeense premier Ponta staat lijnrecht tegenover president Basescu en doet pogingen het staatshoofd van diens macht te beroven. De Europese commissie komt binnenkort met een rapport over de ontwikkelingen van Roemenië in de afgelopen 5 jaar. Als er op korte termijn geen specifieke maatregelen worden genomen om de rechtsstaat in Roemenië te herstellen, kan het land jaren verliezen in het proces van volledige integratie in de EU.

Op de luchthaven van Boekarest staat hoefsmid Gheorghita Drặgoi op ons te wachten. We reizen gezamenlijk naar het oosten van het land en komen laat in Gặgesti aan. Na een drankje schuift iedereen tussen de lakens. De meegebrachte slaapzak kan in de koffer blijven zitten want het is op dit late tijdstip nog behoorlijk warm.

We zijn op tijd uit de veren en ontbijten in de keuken. John en Erik maken kennis met de jongeren, die op de zorgboerderij wonen. Ook hoefsmid Sandu komt langs om een hand te geven. We zullen de eerste twee dagen werken op de zorgboerderij van Noi si Voi. Alle materialen voor de theorie worden buiten klaargezet onder de luifel. Oana en ik sjezen op en neer naar Murgeni voor algemene boodschappen en het avondeten. Naast Sandu en Gheorghita melden zich een aantal paardeneigenaren, die aanschuiven voor de basistheorie. Erik spreekt goed Engels en kan met zijn onderwijsachtergrond gemakkelijk alles onderbouwen. We herhalen de theorie uit mei en behandelen nieuwe lesstof. Oana vertaalt en vult aan. Bejan en Gigi zijn afwezig. Het blijft vaag waarom ze niet zijn komen opdagen.

Het is 39 °C en iedereen gaat gebukt onder de hitte behalve John. Hij geniet van het warme weer en snapt niets van ons gepuf. Rond 12.00 uur demonstreren John en Erik het bekappen en beslaan van één hoef. Gheorghita en Sandu maken het werk af onder de toeziende ogen van de meesters. We eten tussendoor sandwiches en vervolgen het opleidingstraject met nog twee paarden. Om 18.30 uur eindigt het programma voor vandaag. Na een biertje op het terras eten we binnen want de vliegen spelen ons parten op dit tijdstip. Wanneer de zon is ondergegaan in het westen, is het buiten heerlijk toeven tot laat in de avond.

 De volgende morgen zetten we alles wederom klaar onder het zonnescherm. Gigi laat weten dat hij vandaag niet kan komen omdat hij alles graag goed wil organiseren in Barlad voor de 3de en 4de dag van ons project. Ik ben blij verrast met dit eigen initiatief. Erik en Oana beginnen met de theorie en John zoekt foto’s in de boeken en tijdschriften om het e.e.a. te illustreren. Rond half 12 arriveren de eerste eigenaren met paarden waardoor de praktijk naadloos aansluiting vindt bij de theorie. Vanaf de zijlijn kijken de jongeren iedere dag toe hoe alle paarden bekapt en beslagen worden. Zij maken een praatje met ons en de paardeneigenaren en lijken zich prima te vermaken. Tussendoor komen ze bij mij in de keuken een ‘suc’ (sapje) halen. Zelf drinken we water in overvloed want de thermometer geeft vandaag 41 °C aan. Met een luchtvochtigheid boven de kritieke grens van 80 procent, loopt het bij ons allemaal in straaltjes van ons lijf. Ook John zweet als een otter maar hij vindt de temperatuur nog steeds aangenaam. Een vrouw brengt een paard met een enorme hoefscheur. John bekapt de voet en maakt de hoef helemaal schoon. Hij beslaat het paard met een ijzer voorzien van een brug waardoor het betreffende gedeelte vrij van de grond komt te liggen. Zo kan de hoef volledig genezen. Een prachtig staaltje van vakmanschap! Voor het einde van de middag wordt storm en stortregen voorspeld. Wanneer ik om 16.00 uur begin met het snipperen en snijden van de groente, dondert het in de verte. Niet lang daarna wordt het aardedonker en steekt er een heuse zomerstorm op. Het licht valt uit en ik kan de uien nog nauwelijks onderscheiden van de tomaten. Ik zie onze presentatie op de flip-over langs het raam voorbij vliegen en haal snel de standaard naar binnen. Ondertussen gaan de smeden binnen in de stal gewoon verder met instrueren en doceren. Rond 18.00 uur gaat de storm liggen en een half uur later schijnt de zon weer. De vliegen hebben de storm helaas overleefd en we eten opnieuw binnen.

 Op dag 3 reizen we naar Barlad. Ik verheug me op het weerzien met Sorin, Marius, Alexandru, Gigi, Bejan en paardeneigenaar Nicu. Bij aankomst staan Nicu en een aantal andere paardeneigenaren te wachten. Twee journalisten van de lokale krant zullen een artikel schrijven over ons project. De theorie mag voor de tweede keer in de presentatiezaal van de kliniek gehouden worden. Er zijn behoorlijk wat geïnteresseerden vandaag en Erik en Oana geven onderricht over de anatomie van de hoef en het been. Wanneer Erik zijn verhaal aan het afsluiten is, denderen 22 studenten van de opleiding diergeneeskunde uit Iasi de zaal binnen.

Erik is bereid zijn verhaal opnieuw te vertellen terwijl John de andere mensen meeneemt naar de tuin en een demonstratie geeft.

Bejan en Gigi verdwijnen na het theoretische gedeelte en Sorin, Marius en Alexandru zijn in geen velden of wegen te bekennen. Welke voorbereiding heeft Gigi gisteren de hele dag in Barlad gehouden? Oana vraagt hem waarom ‘onze leerlingen’ van de vorige keer niet aanwezig zijn. Hij vertelt haar dat hij en Bejan deze mensen niet mogen en daarom niet gebeld hebben. Ook de zigeuners met de probleempaarden die wij in mei geholpen hebben, zijn niet geïnformeerd. Ik loop te balen als een stekker. Zijn we helemaal naar Barlad gekomen voor studenten die waarschijnlijk geen paarden gaan behandelen in de toekomst en eigenaar Nicu? Ons besluit voor de 4de dag is snel gemaakt. We blijven morgen in Gặgesti en geven Sandu en Gheorghita personal coaching. ’s Avonds eten we bij een Italiaans restaurant en rijden op tijd terug naar Gặgesti.

De laatste werkdag is aangebroken. Met 42 °C en code oranje (deze code betekent veel water drinken en overdag binnen blijven) in het vooruitzicht, belooft het opnieuw een hete dag te worden. Na het ontbijt rijden Oana en ik naar Murgeni voor de laatste boodschappen en een bezoek aan dr. Bachrim. We willen hem nogmaals vragen of hij een hoefsmid voor ons project gevonden heeft. Naast de deur van zijn kantoor hangt plotseling een bordje met ‘Notariat’. We vragen het na in de omringende winkels maar niemand weet waar dr. Bachrim tegenwoordig kantoor houdt. Bij terugkomst evalueren we de 2 bezoeken op het terras. Gheorghita en Sandu zijn allebei enorm tevreden over de aangeboden lesstof en de persoonlijke begeleiding in mei en juli. Zij verheugen zich alweer op de cursus in oktober waarin we met een laatste praktijktraining dit educatieproject gaan afronden. We hebben Gheorghita en Sandu gevraagd welke onderwerpen ze willen behandelen vandaag. We spreken uitgebreid over hoefscheuren en wittelijnziekte. De interactieve ochtend verloopt zeer aangenaam.

Om 11.30 uur staan de paarden klaar voor de laatste praktijksessie. We zullen vanmiddag 5 viervoeters behandelen. Het laatste paard is een merrie met hengstenveulen. Het veulen is ondeugend en gaat na enige tijd op onderzoek uit. Hij komt in de buurt van de spiegel van onze huurauto. Het zoontje van de merrie-eigenaar schopt het veulen een paar keer gemeen in de buik. John bedenkt zich geen moment en geeft het knulletje een schop onder zijn kont. De boodschap komt over; de gezichtsuitdrukking van het jochie zullen wij nooit meer vergeten.

 Badend in het zweet maak ik ondertussen het hele huis schoon. Om 17.30 uur zijn we allemaal klaar. Na een verfrissende douche ontfermt Gheorghita zich over de barbecue. Sandu, die graag wil barbecueën, wordt door zijn vrouw gebeld en gesommeerd om thuis te komen eten. We zwaaien hem uit als hij met zijn fiets de boerderij verlaat. Sandu heeft heel goed werk verricht; hij heeft alles in huis om een goed ‘smidje’ te worden. ’s Avonds heeft iedereen moeite om de slaap te vatten vanwege de drukkende warmte, zelfs John.

De volgende morgen vroeg koerst ons team terug naar Boekarest. De vlucht vertrekt om 11.50 uur en we komen op de geplande tijd in Dortmund aan. Onderweg drinken we een kopje koffie en rijden terug naar Nederland. De klus is weer prachtig geklaard.

Wij ontvingen voor een groot deel gratis hoefijzers en materialen van Werkman. Het laswerk op de hoefijzers werd belangeloos uitgevoerd door vrijwilliger Bay Hazewinkel. Namens het bestuur van RPiN wil ik beiden hiervoor hartelijk bedanken!
Van 24 t/m 28 oktober 2012 nemen hoefsmeden Bart Buurkes en Kees Ablas deel aan ons hoefsmeden educatie project in Gặgesti. In het voorjaar van 2013 starten we met een nieuw project in de gemeente Tặnganu (5 dorpen) nabij Boekarest. Het is mijn vurige wens dat we in deze gemeente toestemming krijgen om een realistische documentaire te filmen.

Miryam

Sinds 2007 is Roemenië lid van de Europese Unie. Hieronder volgt een overzicht van de belangrijkste ‘plagen’ waar Roemenië binnen het toetredingsproces nog hervormingen moet doorvoeren en implementeren voordat het land volwaardig kan meedraaien in de EU.

1 Mensenrechten
Roemenië respecteert de mensenrechten niet voldoende. De schending van de rechten van vrouwen, kinderen, minderheden en gevangenen vormen een dagelijks terugkerend probleem. De situatie van kinderen en gehandicapten in tehuizen is nog steeds schrijnend. Internationale adoptie was hierbij geen adequate oplossing omdat dit leidde tot grootschalige kinderhandel. De wetgeving betreffende de bescherming van kinderen is vanaf januari 2005 in werking getreden. Een goede uitvoering van deze wet ontbreekt echter nog.

 2 Integratie van minderheden

Vooral de positie van de Roma zigeuners is nog heel slecht. De goedkeuring van de anti-discriminatiewetgeving door het Roemeens Parlement is een begin maar Roemenië moet ervoor zorgdragen dat alle Roma toegang hebben tot o.a. het onderwijs en de gezondheidszorg.

 3 Corruptie

Wetgeving om corruptie tot op het hoogste niveau te bestrijden, is inmiddels tot stand gebracht. De praktische aanpak van corruptiebestrijding staat echter nog in de kinderschoenen. Onderzoek naar bijvoorbeeld misbruik van fondsen van de Europese Unie is nodig om de betrokkenen te berechten. Corruptie is tevens een grote belemmering voor het aantrekken van buitenlandse investeerders.

 4 Vrijheid

De beperkte vrije meningsuiting en persvrijheid zijn een heet hangijzer met
betrekking tot het halen van de Europese criteria.

.

5 Begrotingstekort
Economische hervormingen zijn nodig zodat Roemenië zich staande kan houden binnen de concurrentiedruk en de marktkrachten van de Europese Unie. Ook het begrotingstekort van Roemenië is een knelpunt omdat hierdoor de inflatie en schuldenlast toenemen. Omdat de landbouw een belangrijke sector vormt binnen de Roemeense economie, zijn hervormingen binnen deze sector belangrijk. Het is echter lastig de landbouw te herstructureren zonder economisch en sociale problemen te veroorzaken. Omdat er momenteel buiten de landbouwsector weinig werkgelegenheid is, worden veel Roemenen door toedoen van de landbouwhervormingen werkloos. Het opzetten van nieuwe bedrijvigheid op het platteland zal dit probleem slechts ten dele ondervangen.

6 Milieu

Achterstanden in het milieubeleid zet de volksgezondheid op het spel. De cyanidevervuiling van een aantal rivieren na het ongeluk in de goudmijn bij Baia Mare in 2000 heeft veel losgemaakt bij de bevolking. Daarnaast kampt Roemenië met een te grote verspilling van natuurlijke bronnen. Voor een goed milieubeleid is nauwe samenwerking met de landen in de regio nodig.

7 Buitengrenzen

In september 2012 zal het besluit vallen over de afschaffing van controles aan de grens van Roemenië binnen de EU. Daarnaast zal Roemenië meer aandacht moeten schenken aan de controle van de toekomstige buitengrenzen van de Unie, omdat mensenhandel en smokkel op de loer liggen. Ondanks alle beloftes van de Roemeense autoriteiten om de buitengrenzen van het land beter te bewaken, lijkt er in de afgelopen jaren geen verbetering te zijn opgetreden.

Is Roemenië klaar voor toetreding tot de Schengen-zone (vrij verkeer van

personen en goederen) en zal de Euro de Roemeense Lei snel vervangen?

Wordt vervolgd……

Miryam

Je kent dat wel. Je hebt al de hele dag dat rare gevoel dat je iets bent vergeten. De vuilnisbak niet buitengezet? Afspraak bij de kapper vergeten? Nee, het is groter, onoverkomelijker. En dan heel langzaam, borrelt er iets op vanuit de catacomben van je geheugen. Je ziet het opeens in grote neonletters voor je; paniek, maagpijn, angstzweet….Ik ben vergeten een auto te huren voor onze volgende reis in oktober. Dure huurprijzen en ruzie met de penningmeester spoken door mijn hoofd. Sales is mijn vak maar hoe ga ik dit verkopen? Snel open ik de websites van de internationale autoverhuurders. Ik zie een mooi aanbod voor een ruime auto. Er zit geen addertje onder het gras en ik kan voor een goede prijs een auto reserveren. Vaak maak ik gebruik van een vroegboek korting en nu heb ik geluk met een last minute reductie…Poeh, dat scheelt weer veel discussie.

Volgende maand reizen we opnieuw naar Oost-Roemenië. Hoefsmeden Bart Buurkes en Kees Ablas zullen het project afsluiten met een intensieve praktijktraining. Roemeense hoefsmid Sandu zal het project continueren met onze steun uit Nederland.

Volgend jaar willen we graag starten met een nieuw project in Magurele, Zuid Roemenië. In mijn vorige blogs werd de gemeente Tặnganu nog genoemd maar daar is onze contactpersoon vermoord. Ja, u leest het goed. Interne ruzies in de dorpen hebben tot deze liquidatie geleid. Onze Roemeense vrijwilligers zien het niet zitten om in deze gemeente aan het werk te gaan. Omdat we de mensen en de paarden in Tặnganu niet willen teleurstellen, hebben we hoefsmid Gheorghita Drặgoi bereid gevonden om ook de viervoeters uit deze dorpen te behandelen.

De gemeente Magurele betaat uit 5 dorpen en is erg arm. De diepe armoede van de Roma blijft een immens maatschappelijk probleem, dat niet eenvoudig op te lossen is. De discriminatie is een zeer diepgeworteld en breed geaccepteerd gedragspatroon. Veel Roemenen bezien de in hun ogen minderwaardige Roma met uiterste minachting. Wat evenmin helpt is dat de Roemeense overheid volstrekt niet controleert of Romakinderen naar school gaan. Ook op het gebied van volkshuisvesting voor zigeuners bestaat geen beleid. Natuurlijk zijn de Roma niet alleen maar slachtoffers zonder enige persoonlijke verantwoordelijkheid, maar veel Roemenen gaan te gemakkelijk voorbij aan de structurele kansloosheid die het leven van veel Roma overheerst. Roma zijn niet alleen non-conformist, arm of crimineel maar ik heb ze ook leren kennen als bevlogen muzikanten, artistiekelingen en betrokken dorpsbewoners.

Voor Magurele zijn we bezig met fondsenwerving. Voor kleine stichtingen, zoals SRPiN, is het moeilijk om geld te krijgen uit de grote goededoelenpotten. Er lopen momenteel een heleboel aanvragen en we hebben goede hoop dat het bestuur van één van deze fondsen zich het lot van de Roemeense werkpaarden aantrekt.

Ken jij een bedrijf of iemand die ons financieel zou willen helpen, laat het ons weten!

Miryam

Op 4 oktober 1226 overleed de Italiaanse monnik Franciscus van Assisi. Hij maakte voor het uitdragen van zijn liefde geen onderscheid tussen mens en dier. Franciscus bekommerde zich om het lot van melaatsen, zwervers en armen maar ook om dieren en planten. Dierenvriendinnen Ilse Winter uit Tsjechië en Margaret Ford uit Engeland kwamen in 1927 overeen dat 4 oktober, de dag dat de katholieke kerk Franciscus herdenkt, een goede datum voor dierendag zou kunnen zijn. Tijdens een internationaal congres van verenigingen voor de bescherming van dieren in 1929, werd 4 oktober uitgeroepen als Werelddierendag. Vanaf die datum kwamen de verhoudingen tussen mens en dier in een ander daglicht te staan. De afgelopen 80 jaar heeft er een kentering plaatsgevonden maar anno 2012 is er, zoals iedereen weet, op de hele wereld nog steeds veel dierenleed te constateren.

Op 24 oktober 2012 rijden hoefsmeden Bart Buurkes, Kees Alblas en ondergetekende naar Dortmund airport. Vandaag start deel 3 van ons educatieproject in Oost-Roemenië. Onze dierenarts Oana Radu zal er deze keer niet bij zijn omdat zij momenteel in China werkt. Vervangend dierenarts Roxana Tudor heeft op het laatste moment moeten afbellen in verband met familieomstandigheden. Ik raak licht in paniek, want zonder goede vertaler van met name de medische aspecten, is het niet zinvol om te gaan! Moet ik de trip op dit laatste moment nog noodgedwongen afzeggen?

Hannah, die voor de stichting Noi şi Voi (onze partner in dit project) werkzaam is in Roemenië, is gelukkig in staat een vertaler voor ons te regelen. Nederlandse Elles woont en werkt al 18 jaar in Roemenië en zij spreekt vloeiend Roemeens. Ze is bereid om ons te helpen met de theorieles en andere vertaalperikelen. Dit komt rond op het laatste moment en gelukkig kan de trip nu toch doorgang vinden. De vlucht naar Boekarest verloopt voorspoedig en na het ophalen van de huurauto en het handen schudden met hoefsmid Gheorghita Drặgoi, gaan we snel op weg naar Gặgesti. Onderweg eten we een eenvoudige maaltijd. We komen laat aan en op de boerderij ligt iedereen al op één oor. Hannah wordt wakker van ons gestommel en we drinken nog even gezamenlijk een borreltje alvorens het bed op te zoeken.

Terwijl wij ontbijten met andere vrijwilligers van Noi şi Voi, haalt Hannah Elles op van het station in Bặrlad. Even later maken we kennis met elkaar, drinken een kopje koffie en wachten op hoefsmid Sandu. Wanneer ook hij gearriveerd is, starten we met het herhalen van de theorie uit mei en juli. Gheorghita en Sandu moeten in sommige onderdelen worden opgefrist maar ze hebben veel onthouden en dat stemt ons vrolijk. Om half 12 komen de eerste twee paarden met eigenaar het erf oprijden voor de praktijkles. Bart en Kees helpen daar waar nodig is, corrigeren en geven opbouwende kritiek. Na de lunch zijn er nog twee paarden aan de beurt en de samenwerking tussen de smeden verloopt, mede dankzij Elles, buitengewoon plezierig.

 Ondertussen scheuren Hannah, een van de bewoners en ik, de blaadjes van de boerenkool in kleine stukjes. Het houdt ons even van de straat want we hebben een hoeveelheid nodig voor tien personen. Aan het einde van de middag rijd ik met Elles naar Murgeni. Via de plaatselijke dierenarts is het ons in mei jl. niet gelukt om aansluiting te vinden bij de zigeunergemeenschap in dit stadje maar vandaag willen we het nogmaals proberen via de burgemeester. Bij het gemeentehuis aangekomen, is hij helaas net vertrokken maar hij is te traceren in een café aan de overkant. Elles knoopt een gesprek met hem aan en hij is verrast dat een buitenlandse stichting contact zoekt met zijn gemeente in deze uithoek van het land. Hij gaat een aantal mensen bellen en Elles mag de volgende dag telefonisch contact met hem opnemen. Met rookworsten uit Nederland, smaakt de door Hannah gemaakte stamppot ‘monster goed’ zoals Bart zou zeggen. Met een uiterst tevreden gevoel kruipt iedereen ’s avonds onder de warme dekens.

 Op vrijdag zitten we allemaal op tijd klaar voor de theorieles. Kees legt uit, Elles vertaalt en Bart vult aan en zoekt de juiste foto’s en plaatjes bij het onderwerp. Heel veel hoef- en beenafwijkingen passeren de revue. Het is fantastisch om te zien hoe Gheorghita en Sandu de nieuwe theorie oppakken en absorberen. Tegen half twaalf starten we opnieuw met de praktijk. De eerste 2 paarden hebben akelige open wonden van het tuig. Helaas hebben we geen dierenarts voor handen maar Gheorghita heeft al vaak gezien hoe Oana de haren wegknipt rondom het trauma en hoe ze het schoonmaakt en behandelt. Hij slaagt erin dit keurig af te handelen. Kees geeft de eigenaren goede tips om met eenvoudige materialen de drukplekken te verminderen. Nu maar hopen dat ze de adviezen ter harte nemen. Elles en ik rijden naar Murgeni voor verse macaroni ingrediënten en we bezoeken de burgemeester in het gemeentehuis. Hij nodigt ons uit om op zaterdag te komen werken in Murgeni. Hij zal zorgen voor een aantal ‘klanten’ die graag kennis willen maken met onze Nederlandse manier van werken. Even later arriveert Alex. Hij studeert diergeneeskunde aan de universiteit in Iasi en hoorde via een medestudent van ons project. Hij heeft spontaan de trein genomen en het laatste stuk gelift. Alex wil graag leren en komt kijken of hij kan helpen. We zijn blij met deze spontane actie en heten hem van harte welkom. Hij mag van Hannah in een caravan slapen en zo hebben we op de laatste dag van ons project in Murgeni opeens toch nog een dierenarts. Monster geweldig!

 Op zaterdag rijden we na het ontbijt naar Murgeni. Bij het gemeentehuis staat iemand voor ons klaar die ons naar een zandweg in het dorp brengt. Nog voor de smeden zijn geïnstalleerd, melden zich de eerste paardeneigenaren al. Dit stadje telt ongeveer duizend paarden. Zoals gewoonlijk zien we kreupele, schrale en magere paarden; een zeer geschikt oord voor een toekomstig project.

Alex zal volgend jaar zomer afstuderen op hoefbevangenheid en Kees laat hem aan de hand van een zeer hoefbevangen paard ter plaatse alle ins en outs in de praktijk zien. Ook de burgervader komt langs en laat ons weten dat hij in ieder geval tot 2016 burgemeester is in Murgeni. Als we voor die tijd een project willen starten, zijn we meer dan welkom. Hij wil graag met Sandu praten over het bekappen en beslaan van paarden in Murgeni. Volgens zijn plan zou Sandu een basissalaris kunnen ontvangen via het gemeentehuis. Deze gelden worden gegenereerd uit subsidies voor Roma, verstrekt door de Europese Unie. We zijn vol goede hoop maar we zullen moeten afwachten wat er van terecht komt; de raderen draaien traag in Roemenië. Op korte termijn gaat Sandu in ieder geval paarden behandelen rondom de zorgboerderij. We stoppen op tijd en rijden terug naar de boerderij. De smeden nemen een snelle douche en we pakken de auto in. We nemen afscheid van Hannah, de jongeren en de andere vrijwilligers. Drie kwartier later zetten we Elles en Alex af bij het treinstation in Bặrlad en vervolgen onze reis naar Afumati, vijftien km ten oosten van Boekarest. In Afumati zullen wij overnachten in een voor ons bekend pension. De ontvangst is overweldigend en de huisgemaakte wijn wordt ons in een iets te grote hoeveelheid aangeboden. We slapen alle drie als een roos en zetten onze reis de volgende dag voort richting Nederland. We kijken terug op een zeer constructief bezoek en een uitstekende afsluiting van dit project. Monster mooi.

 Onze stichting zal ook hier, net als in de gemeente Ganeasa, één revisiebezoek per jaar afleggen voor controle en bijscholing. Eind maart 2013 starten we een nieuw project in de gemeente Mặgurele ten zuiden van Boekarest. Meer informatie kunt u lezen in de blog van november. 

Goede doelen moeten rekening houden met teruglopende inkomsten uit donaties, lees ik op internet. Ondanks de economische crisis is geldgebrek volgens het onderzoek niet de hoofdreden om geen geld meer te doneren. Een belangrijkere reden om donaties aan een goed doel stop te zetten, is dat men het niet meer eens is met de manier waarop een donatie wordt besteed. Ook als er te veel aan de strijkstok blijft hangen of als een goed doel negatief in de publiciteit komt, bedenken gulle gevers zich.

Voor onze kleine stichting pakt dit juist positief uit. Wij krijgen regelmatig mail van mensen dat ze geld willen geven aan kleine projecten die volledig door vrijwilligers geleid worden. Ze zien graag dat hun geld zoveel mogelijk naar het goede doel gaat en niet naar personeelskosten en grote fondsenwervingen. Het onderzoek laat daarnaast een verband zien tussen transparantie en geefgedrag. Hoe transparanter een organisatie is, hoe groter het vertrouwen in het goede doel. In onze blogs is iedere maand te lezen hoe wij de beperkte middelen zo goed mogelijk inzetten. Onze stichting is nog klein maar bij ons wordt iedere euro tien keer omgedraaid. Op deze manier blijft 85% (ruim boven CBF-norm) van de gift over voor de werkpaarden.

In maart 2013 starten wij een nieuw project in Mặgurele, ten zuiden van Boekarest. Momenteel worden voorbereidingen getroffen om dit project vanaf het eerste bezoek zo goed mogelijk te laten verlopen. Wij zullen in dit project paarden helpen maar ook direct aandacht besteden aan educatie. Bij het gemeentehuis hangt een pamflet met de oproep voor hoefsmeden in de dop, die interesse hebben om het vak te leren. Ook worden alle paardeneigenaren (± 150) aangespoord om te komen voor educatie en een medische check-up voor hun paard.

Onze stichting bestaat drie jaar en we zijn er trots op dat we volgend jaar kunnen starten met ons vierde project!

Miryam