Categorie: BlogArchief

Op 25 september jl. rijden hoefsmeden René Pot, Rudy Krekel en ondergetekende naar vliegveld Dortmund. Morgen vervolgen we project Magurele (5 dorpen). Afgezien van een uur vertraging verloopt de vlucht voorspoedig. Op luchthaven Otopeni worden we opgehaald door Oana, Raluca en Anabele. We halen de huurauto op en rijden achter de dames aan. Dierenarts Oana heeft haar rijbewijs gehaald maar haar topografische kennis laat te wensen over. Onderweg is gepaste snelheid op de wegen het devies. Er is geen of slechte straatverlichting. Opvallend veel Roemenen rijden voortdurend op de linker baan. Op deze manier kan slecht wegdek aan de rechter kant vermeden worden maar het is levensgevaarlijk. Langs de weg lopen mensen, honden en katten die opeens in het licht van de koplampen opdoemen. Er staan verkopers met groenten, fruit, bloemen en andere handel. Anabele zorgt ervoor dat we uiteindelijk op de plaats van bestemming aankomen. We verblijven deze keer in een hotelletje in Bragadiru dat slechts vijf kilometer van ons project gelegen is.

Na een heerlijk ontbijt wachten we op hoefsmid Gheorghita die ons vandaag de weg zal wijzen naar Magurele. In overleg met de burgemeester is er een groter terrein gevonden om te werken. Dat is prettig want de vorige locatie was aan de krappe kant. Bij aankomst staat de eerste eigenaar met paard en wagen al te wachten. Even later stroomt het vol met mensen die op de wachtlijst geplaatst willen worden voor de komende dagen. Hoefsmid Vlad Iacob zal vandaag en vrijdag ook aanwezig zijn en heeft vriendin Madalina meegenomen om de wachtlijst te beheren. Onze Roemeense vrienden van Red Panda zijn vandaag verhinderd. Terwijl de smeden aan de slag gaan, rijd ik met Oana naar het dorp voor het halen van boodschappen en enkele spullen bij de apotheek. Bij terugkomst staat er een batterij paarden op haar te wachten voor een medische check-up. Ik maak foto’s, zorg voor koffie en smeer broodjes voor de lunch. Na het middageten meldt dierenarts Alex Jitaru zich. Hij komt uit Iasi en heeft er een reis van 7 uur opzitten met de trein. Samen met Oana gaat hij verder met paarden onderzoeken, ontwormen en gebitten vijlen. De smeden werken gestaag door en de paardeneigenaren wachten allemaal geduldig op hun beurt. We eten ‘s avonds bij het enige restaurant in Magurele en de heren maken kennis met een typisch Roemeense gerecht, caşcaval pane (gebakken kaas). Ze vinden het allebei erg lekker en voor herhaling vatbaar.

De volgende dag rijden we zelf naar Magurele. De werklocatie staat al vol met paarden en we schrikken van de aantallen. Dat kunnen we nooit vandaag allemaal behappen. Nuchtere René begint aan het eerste paard en maakt zich niet druk. Even later arriveert Vlad die komt helpen om de wachtrij in te korten. Hoefsmid Dorian meldt zich ook en zal vandaag kijken en samenwerken met Gheorghita. Delia laat weten dat er een dubbele lijst is. De overzichten van Madalina en de voicemail van Raluca zijn niet samengevoegd. We laten de eigenaren weten dat het mogelijk vandaag niet meer gaat lukken en dat ze eventueel worden doorgeschoven naar morgen. De meesten hebben blijkbaar geen plannen voor vandaag en blijven wachten. Ik rijd met Delia naar het dorp voor inkopen, lunch en koffie. Ze is erg uit haar doen door een nieuwe wet in Roemenië die toestaat dat alle zwerfhonden massaal afgeslacht mogen worden. De honden worden gepakt met vangstokken of over de straat gesleept en in kleine kooien gestopt. Op het eindstation wacht ze een brute dood. Het lost niets op voor de toekomst en het is zinloos en barbaars. Daarover zijn we het eens. Ik beloof Delia contact op te nemen met Dierenhulp zonder Grenzen (dat heb ik bij terugkomst gedaan en de samenwerking tussen beide stichtingen is tot stand gekomen).

Alex en Oana behandelen paarden met antibiotica, ontwormen, maken wonden schoon en lezen mensen de les wanneer ze een te mager paard bezitten. De grasperiode is bijna voorbij en voor deze magere dieren wordt de komende winter een ware hel. Gelukkig zien we ook veel paarden die wel voldoende in het gras hebben gelopen. Negentig procent loopt min of meer kreupel. Ik fotografeer veel lange hoeven en afgesleten of gebroken ijzers. In de loop van de dag arriveert ultra mager paardje Stella. Dit lopende skelet moet een kar trekken met oud ijzer en vier personen. Oana spreekt uitgebreid met de eigenaar maar krijgt van de afgestompte en verbitterde man nauwelijks reactie. Wel belooft hij beterschap voor de volgende keer. Wat zou het toch mooi zijn als we in de toekomst een klein huisje kunnen aanschaffen met vier of vijf hectares grond. We zouden paardjes zoals Stella kunnen kopen van de eigenaar om het tijdelijk naar “onze” plek te brengen voor herstel. Hopelijk wordt deze droom ooit waarheid. Onze jongens zetten de kroon op het werk want aan het einde van de dag is het hele veld leeg en zijn er maar een paar paarden doorgeschoven naar morgen. Een geweldige prestatie!

We eten pizza in het dorp en vervolgen onze weg naar een warme douche en een gezellig samenzijn in de lobby.

De douche is onderwerp van gesprek tijdens het ontbijt. Bij mij hangt de douchekop op een aftandse haak maar René heeft het geval provisorisch opgehangen met de riem van zijn koffer. Rudi kiest voor dezelfde oplossing maar heeft het ding bevestigd met een sok. Je zou zeggen dat ze er wat mee doen als ze dat zien tijdens het schoonmaken maar zo werkt het niet in Roemenië. Waarschijnlijk vinden ze het een mooie oplossing.

Het is op zaterdag bij aankomst rustig op de werkplek. Dat duurt niet lang want uit iedere spelonk van het dorp komen opeens caii en cặruţe*te voorschijn. Raluca en Anabele leiden alles in goede banen. De wachtlijst is nog nooit zo lang geweest en we zullen eigenaren en paarden teleur moeten stellen. We vragen Gheorghita of hij nog een of twee dagen wil werken om de laatste paarden te verzorgen. In eerste instantie zegt hij neen omdat hij het te ver vindt rijden van zijn woonplaats (inmiddels heeft hij toegezegd om ook de laatste paarden van beslag te voorzien). De smeden timmeren er lustig op los en Rudi neemt dit te letterlijk en slaat op zijn duim met een hamer. Het is flink geïrriteerd maar van een pleister wil hij niet horen, ook niet als hij later opnieuw op zijn duim beukt. Voor de laatste keer bezoeken we de plaatselijke eetgelegenheid. Ze zijn eigenlijk gesloten want er is een bruiloft aan de gang maar wij mogen toch op het dakterras eten. Wij waarderen deze service zeer en genieten van een heerlijke maaltijd met onze Roemeense vrienden.

Er is een enorme hoeveelheid werk verzet door de ‘jonge honden’ René en Ruud. Ze hebben samen met Gheorghita en Vlad een zinvol en prachtig project gedraaid in de gemeente Magurele.

*caii en cặruţe: paarden en karren

Miryam

Dieren zijn in onze samenleving van ondergeschikt belang. Alleen nieuws over mensen staat op de voorgrond. Je zou kunnen denken dat de mens belangrijker is dan het dier. Waarom de mens veronderstelt dat hij heerst over het dier, weet ik niet. Lees het ontluisterende boek van Jonathan Safran Foer. Het gaat over het eten van dieren, over de relaties tussen mensen en dieren, over industrieel fokken, vangen en doodmaken van dieren. Het is een indringend boek over dieren en het lijden dat hun door mensen wordt aangedaan. Het gaat over de ontaarding van menselijk gedrag, over milieu- en klimaatpolitiek en over vegetarisme.

Het klinkt als een loodzwaar boek om te lezen maar het is geschreven met een lichte ondertoon. Niet om te suggereren dat het allemaal wel meevalt maar om het leesbaar te houden en de lezer niet voortijdig af te laten haken. Een boek om langer over na te denken en op zijn minst blijvend onrustig van te worden. Kost voor iedere omnivoor!

De miljoenen straathonden van Roemenië staan wel in de schijnwerpers en zijn opeens wereldnieuws. Niet omdat ze een onderdeel van de Roemeense samenleving zijn maar omdat ze massaal moeten worden gedood. Om de zwerfdierenproblematiek op te lossen, stemde het Roemeense parlement in met een wet die het mogelijk maakt zwerfhonden te vangen en na veertien dagen af te maken.

Waarom zijn er in Roemenië eigenlijk zoveel zwerfhonden? Boerderijen en agrarische gebieden werden ten tijden van dictator Ceaușescu onteigend en gesloopt. Burgers werden gedwongen naar flats te verhuizen. Hierdoor konden zij hun dieren niet meenemen en lieten zij deze op straat achter. Ceaușescu liet hele wijken slopen in de grotere steden en er ontstonden gebieden ‘niemandsland’; ideaal voor zwerfhonden om te leven en zich naar hartenlust voort te planten. Ook anno 2013 worden er honden op straat gedumpt. Ze zijn niet gecastreerd of gesteriliseerd en het vervolg laat zich raden.

Marianne Thieme van de PvdD sprak twee keer met de ambassadeur van Roemenië over de massale dood van zwerfhonden die momenteel plaatsvindt in Roemenië. De Partij voor de Dieren pleit voor een einde aan dit wrede, ineffectieve beleid. Een bewezen effectieve methode voor beheersing van zwerfdierenpopulaties is de dieren te vangen, te neutraliseren en vervolgens terug te plaatsen. De Partij voor de Dieren dringt er bij de staatssecretaris van Economische Zaken en de minister van Buitenlandse Zaken op aan dat zij het doden van de honden ter discussie stellen in Roemenië bij hun ambtsgenoten van het Roemeense ministerie van Landbouw.

Enkele honden hebben geluk en worden opgevangen bij gastgezinnen in West-Europa maar de overige 3 miljoen honden zullen de komende periode bruut worden uitgeroeid.

Waar je ook bent in Roemenië, je hoort altijd een paar blaffende honden op de achtergrond. Het geluid is al tientallen jaren samengesmolten met het land. Binnenkort is het oorverdovend stil.

Miryam

Het is voor onze stichting de vierde keer dat we een blog schrijven aan het einde van het jaar en dat geeft een speciaal gevoel. December is weliswaar voor velen van ons hectisch maar ook een tijd van bezinning en gezelligheid. Wat doen we met de minder plezierige momenten van het afgelopen jaar? Hebben we al goede voornemens voor het nieuwe jaar? Slechts in de ideale staat Utopia draagt iedereen volledig zijn of haar steentje bij om binnen de eigen invloedsfeer, de situatie te verbeteren qua werk, privé en maatschappij…

Stichting Roemeense Paarden in Nood heeft, ondanks de crisis, in 2013 veel paarden en hun eigenaren geholpen maar we hebben een zwaar financieel jaar achter de rug. We moesten de eindjes behoorlijk aan elkaar knopen om doelen te kunnen bereiken. Ons project in Ganeasa is draaiende gehouden door hoefsmid Gheorghita Dragoi en dierenarts Oana Radu. In Oost-Roemenië heeft hoefsmid Sandu Coman de arme boeren geholpen door veel paarden te bekappen en te beslaan. Wij kijken tevreden terug op onze bezoeken aan de gemeente Magurele maar we hebben nog niet voldoende expertise opgebouwd in de dorpen om het project te kunnen overdragen aan Roemenen. We zullen in 2014 opnieuw moeten investeren in educatie om een of twee hoefsmeden opgeleid te krijgen in deze regio.

Daarnaast zijn we bezig met fondsenwerving voor het zigeunerstadje Murgeni in Oost-Roemenië. Alleen al in deze regio werken iedere dag meer dan 1000 paarden voor de kar. Ook gaan we volgend jaar actief lobbyen in Brussel om de opleiding hoefsmid in Roemenië van de grond te krijgen met Europese subsidie.

Ik hoop van harte dat u de Roemeense werkpaarden een warm hart zult blijven toedragen en dat wij ook in 2014 op uw steun mogen rekenen!

Namens het bestuur van Stichting Roemeense Paarden in Nood, wens ik u prettige feestdagen toe met een mooi uiteinde en een goed begin van het jaar 2014. Crăciun Fericit şi la mulţi Ani!

Wilt u het paardenwelzijn in Roemenië verbeteren? Vertel uw vrienden, familie en collega’s over het werk van SRPiN. Volg ons op Facebook en Twitter en deel uw mening en tips. U kunt ook vrijwilliger worden voor onze stichting om dit vreselijke paardenleed te helpen stoppen!

Stichting Roemeense Paarden in Nood
Miryam Leenaars, voorzitter

Zigeuner Caru Florin woont in het gehucht Vârteju behorende bij de gemeente Mặgurele. Dagelijks is hij met zijn paard Gina onderweg om oud ijzer op te halen en te verkopen. Zo verdient hij de kost voor zijn vrouw en zes kinderen. Hij woont in een klein huisje aan de rand van Vârteju in een zigeuner ‘enclave’. Caru Florin behoort tot de eigenaren die hun dier, ondanks de armoede, goed willen verzorgen.

Wat kunt u vertellen over uw paard?
Ik heb deze merrie nu 2 jaar. Ze is braaf en brengt me overal waar ik zijn moet. Tijdens het werk is ze heel rustig. Ik ben heel blij met haar.

Wat voor werk doet u?
Ik haal oud ijzer op langs de deur en breng dit naar een verzamelplaats. Verder werk ik soms in de papierfabriek.

Bent u tevreden met onze Nederlandse hulp?
U bent een geschenk uit de hemel. Meestal ga ik één keer per jaar naar de hoefsmid. Meer geld heb ik niet. De Nederlandse hoefijzers met de blokjes gaan lang mee. Ik kijk uit naar jullie volgende bezoek dit voorjaar. Gina heeft dan zeker nieuwe ijzers nodig.

Heeft u zelf iets geleerd tijdens de projectweken vorig jaar?
Wij geven Gina meer water in de zomer en ook meer maishulzen in de winter. In het voorjaar en in de zomer gaan mijn vrouw, mijn oudste zoon en ik vaak een paar uur op een weiland zitten zodat het paard kan eten. We hebben ook de stal iets hoger gemaakt en gaten gezaagd voor frisse lucht.

Komt u dit voorjaar opnieuw naar de voorlichtingsbijeenkomst op het werkveld?
Als ik niet hoef te werken, kom ik zeker. Ik wil graag meer leren om mijn paard beter te leren verzorgen.

U bent een goed voorbeeld voor andere paardeneigenaren in Vârteju!
Daar ben ik trots op. Ik zeg tegen al mijn buren dat ze dit voorjaar naar jullie toe moeten komen in Mặgurele.

Dit zijn de meest gestelde vragen aan Stichting Roemeense Paarden in Nood

1. Kunt u een korte uitleg geven over de werkzaamheden van de stichting?
Alle paardeneigenaren (arme boeren en zigeuners) zijn tijdens onze projecten in een bepaalde regio welkom met hun paard(en). De paarden krijgen een medische check-up en indien nodig een behandeling door de dierenarts (vijlen gebit, wormkuur, wondbehandeling etc). De hoefsmeden bekappen en beslaan de paarden). Alle eigenaren en lokale hoefsmeden worden door ons geschoold. Via de media en de politieke partijen in Brussel proberen we invloed uit te oefenen op het dierenwelzijn in Roemenië.

2. De stichting richt zich op Roemeense werk- en zwerfpaarden. Wij kennen hier geen zwerfpaarden. Zijn dit paarden die zijn afgedankt door een eigenaar? Leven de zwerfpaarden ook in de stad?
In de winter kosten de werkpaarden geld (hooi, stro, brok) en dat hebben de arme eigenaren niet. Ze dumpen de paarden in de natuur in de hoop dat ze in het voorjaar nog leven…Soms lopen de paarden /veulens ook in de stad.

3. Zijn er ook succesverhalen, doelen die er al zijn bereikt?

We hebben 3 projecten succesvol afgerond en overgedragen aan plaatselijke dierenartsen en lokale hoefsmeden. Wij hopen ons vierde project dit jaar af te ronden en over te dragen aan Roemenen. We zullen in maart 2015 een nieuw project starten.

4. Zijn jullie afhankelijk van sponsors? Of ontvangen jullie ook subsidie?
Helaas ontvangen wij geen subsidie en zijn wij compleet afhankelijk van sponsoren en donateurs.

5. Bij ons in Nederland staat over het algemeen dierenwelzijn hoog op de agenda en is voor ons heel erg belangrijk. Is dat in Roemenië anders? Zo ja, waarom of waardoor zou dat komen?

In Roemenië staat dierenwelzijn helaas nog op een laag pitje. De paarden die wij behandelen zijn productiedieren; ze worden zowel voor werk als voor consumptie gebruikt. De zigeuners en arme Roemeense boeren houden hun paarden meestal bij huis in zeer krappe vieze verblijfsruimten, met weinig strooisel op een ruwe betonnen- of zandvloer. De dieren worden meestal vastgezet. Een goed stalklimaat en optimale hygiëne zouden de veel voorkomende longklachten kunnen voorkomen en terugdringen. De meeste arme mensen hebben geen weidegrond. Het is in Roemenië toegestaan (gedoogbeleid) de paarden te laten eten in de berm. Ze staan dan vast aan een pin.

We zien in Roemenië veel kreupelheden en beengebreken. Dit vindt veelal zijn oorzaak in huisvesting en verzorging maar vooral in het gebruik van het paard. Door onjuist gebruik en dagelijkse overbelasting ontstaan allerhande gezondheidsproblemen. Gedragsstoornissen komen veelvuldig voor; de paarden worden zonder enige reden regelmatig flink geslagen en er wordt ruw mee omgegaan. We zien erg veel kopschuwe paarden. Er is nog veel onwetendheid en ondeskundigheid over de verzorging en voeding van paarden en pony’s te constateren.

6. Als wij in Nederland een paard zo zouden behandelen, zou het dierenmishandeling zijn. Hoe kijken eigenaren van paarden en de lokale bevolking in Roemenië hier tegenaan?

Ze behandelen het paard als “een fiets met haar”; een gebruiksvoorwerp. Gelukkig zien we ook al eigenaren die wel vriendelijk met hun paard omgaan.

7. Wat gebeurt er met zwerfpaarden die zijn opgevangen? Gaan die in de toekomst naar een nieuwe eigenaar?
Meestal gaan die terug naar de eigenaar.

8. Wat kunnen wij doen voor de Roemeense paarden?

Wij kunnen iedere hulp gebruiken. Denk aan het organiseren van een actie op jouw manege door middel van een loterij of rommelmarkt of statiegeldbonnen inzamelen bij de plaatselijke supermarkt. Ook zijn we blij met winterdekens in de maten 165, 175, 185. Daarnaast verzamelen strijklappen, peesbeschermers, bitten, touwen en halsters.
9. Hoeveel paarden leven er in Roemenië?
Er leven ongeveer 1 miljoen (werk)paarden in Roemenië. Hoeveel paarden er in de winter loslopen is niet helemaal duidelijk.

10. Hoe ziet de toekomst voor de stichting eruit en voor de paarden in Roemenië?
Wij hopen onze werkzaamheden uit te kunnen breiden als een olievlek om zo steeds meer paarden te kunnen helpen. Voor het Roemeense werkpaard is het einde van de ellende nog lang niet in zicht. Vooral in de arme zigeunerdorpen zijn er nog nauwelijks auto’s en landbouwwerktuigen te vinden.

Het Roemeense rijgedrag is bijzonder. Er zijn talloze Roemeense automobilisten die graag vooral links rijden om het eventuele slechte wegdek aan de rechterkant te vermijden. Sukkelend achter een automobilist op de linkerbaan, krijg je de neiging om rechts in te gaan halen. Dit is echter levensgevaarlijk want deze chauffeurs kunnen plotseling naar rechts uitwijken wanneer ze jou in de achteruitkijkspiegel hebben ontwaard. Inhalen op de provinciale wegen is een nationale sport. Niet zelden gaat het net goed. Op de Roemeense wegen rijden oude Dacia’s die zich traag voortbewegen maar je ziet ook de nieuwe rijken met dure bolides. Inhalen via de vluchtstrook komt veelvuldig voor. Terwijl de rotonde bij ons op zijn retour is, zijn rotondes in Roemenië momenteel mega populair in dorpen en steden. Niet iedereen kent de regels op de rotonde, dus houd er rekening mee dat je geen voorrang krijgt. Handsfree telefoneren in de auto is toegestaan maar vrijwel niemand houdt zich hier aan. Vooral jonge vrouwen doen drie dingen tegelijk: luid praten in de telefoon, roken en lipstick aanbrengen. Anticiperen in het verkeer is onbekend in Roemenië. Roemenen kijken doorgaans niet verder dan 30 meter vooruit. Er wordt hard gewerkt aan een beter wegennet maar automobilisten blijven alert op gaten in de weg die er op veel plaatsen gelukkig niet meer zijn.

Regelmatig bezoek ik gemeentehuizen in allerlei kleine stadjes en dorpen. Toen ik afgelopen maand het gemeentehuis in Vatra bezocht, ging ik een grote hal binnen. In de ontvangstruimte zaten 3 dames achter een bureau niets te doen. Twee dames praatten lustig voort terwijl de derde haar nagels lakte. Bij een vraag aan één van de dames, kreeg ik van alle drie een antwoord. Er ontstond direct een discussie want ze waren het duidelijk niet met elkaar eens. Computers prijken op de bureaus maar alles wordt handmatig opgeschreven, in mapjes gedaan of in een kaartenbak verzameld. Uiteindelijk komen we via een donker gangetje in het kantoor van de burgemeester terecht. Ook hier zien we een glimmende laptop die weinig informatie toegestopt lijkt te krijgen. Alle informatie, namen en telefoonnummers worden genoteerd in een papieren agenda en op geeltjes waar zijn bureau volgeplakt mee zit. Automatisering is bij de overheid nog ver te zoeken.

Miryam

Dat dieren in Roemenië weinig toekomst hebben, wisten we al. Honden waren het afgelopen jaar de ‘gebeten hond’. Ze werden door hondenvangers hardhandig van straat geplukt. Soms kwamen ze nog goed terecht bij Roemeense dierenliefhebbers of bij buitenlandse adoptiegezinnen. Vaak moesten ze het met de dood bekopen door mishandeling of door euthanasie. Als er binnen twee weken geen nieuwe baas gevonden wordt, staat een nieuwe Roemeense wet toe dat de honden afgemaakt of geëuthanaseerd worden. Ik zal u de details besparen maar dit gaat er niet al te fijnzinnig aan toe.

Ook paarden kregen het dit jaar te verduren. Ze werden soms met 200 tegelijk dood gevonden in vijvers en rivieren voor de illegale slacht. Andere paarden werden door criminele bendes geronseld en ingezet voor weerzinwekkende zaken. Dierenartsen worden omgekocht om relevante papieren te verkrijgen. Sommige slachthuizen kijken niet zo nauw en vervalsen de transport documenten. Wantoestanden werden gemeld in de Donau Delta waar nog veel wilde paarden leven. Ook worden overal in het land arme mensen van hun paard beroofd of benaderd met sluwe verkooppraatjes. De paarden maffia breidt zich snel uit en wij maken ons daar grote zorgen om. Ook het werkpaard heeft het over het algemeen slecht in Roemenië. Ze zijn regelmatig ondervoed, gewond of hebben zware hoef en/of beenproblemen terwijl ze tientallen kilometers per dag moeten afleggen. Daarnaast kent Roemenië een steeds groter wordende populatie zwerfpaarden die aan hun lot worden overgelaten.

Onze stichting blijft daarom fanatiek doorgaan met fondsen werven waarmee projecten geïnitieerd kunnen worden die het welzijn van paarden in Roemenië verbeteren. Om die reden zijn wij gestart met een virtueel adoptieproject. De eerste zeven paarden staan inmiddels te trappelen op onze site. Adopteert u ook virtueel mee? Al voor € 2,50 kunt u ons steunen. In oktober reizen we opnieuw naar Magurele om paarden te verzorgen, te bekappen en te beslaan. Ook gaan we op zoek naar een nieuwe locatie voor 2015. Eind oktober stellen 10 nieuwe paarden met hun eigenaren zich op onze site aan u voor.

Miryam

Als je Roemenië zoals ik vaak bezoekt, kom je steeds meer in aanraking met de Roemeense gewoonten. Zo horen de zonnebloempit eters in het straatbeeld thuis en kan het spuwen van de schilletjes als nationale sport gezien worden. Zigeuners die op ons werkveld staan te wachten, spugen de schillen pal voor onze voeten op de grond. Ik las deze week dat de stad Giurgiu in Zuid-Roemenië, als eerste plaats in het Oost-Europese land boetes gaat uitdelen aan mensen die schillen van zonnepitten op straat uitspuwen. Volgens de gemeente, die ruim 70.000 inwoners telt, veroorzaken de zonnebloempitspuwers een ernstige vervuiling van de parken in de stad. Veel inwoners hebben al bezwaar aangetekend tegen het plan omdat de boetes ongekend hoog zijn. Giurgiu hoopt dat veel andere gemeenten het voorbeeld zullen volgen.

Zigeunervrouwen dragen kleurrijke kleding uit hun eigen landstreek. Vooral op het platteland lopen de vrouwen, op enkele uitzonderingen na, in klederdracht. In enkele gebieden van Roemenië leven de mensen zo geïsoleerd dat ze zich er niet van bewust zijn dat ze in klederdracht rondlopen. Hoewel de westerse mode snel terrein wint bij jongeren, zijn er nog genoeg dorpjes waar streekkleding een essentieel onderdeel van de cultuur uitmaakt.

Roemenen zijn erg gastvrij. Tijdens een van onze reizen werden wij spontaan uitgenodigd bij wildvreemde mensen. Kaas, salades, brood, vlees, fruit, bier, wijn en fris staan in een handomdraai op tafel. Pas toen onze kaken op en neer gingen, was de gastvrouw tevreden. Veel Roemenen op het platteland, stoken zelf ţuică uit pruimen of appels. Het sterke goedje bevat ongeveer 45% alcohol. Het is zaak om na een of twee glaasjes de hand op het glas te leggen want anders wordt het direct weer bijgevuld.

Meer Roemeense gebruiken in de blog van juli.
Miryam

Ik laat nog even snel de honden uit alvorens Lennard arriveert voor vertrek naar vliegveld Eindhoven. Even later rijdt Monicka het erf op. Vandaag reizen hoefsmeden Monicka Vonk, Lennard van de Lagemaat en ondergetekende af naar Roemenië voor deel 5 van ons project in de gemeente Măgurele. Na een voorspoedige reis lopen we om 19.00 uur door de douanecontrole en even later zijn we samen met Raluca en Anabele van Red Panda, onderweg naar een traditioneel Roemeens restaurant. De temperatuur is zeer aangenaam en we kunnen buiten eten. Terwijl Monicka kiest voor een veilige maaltijd met Wiener schnitzel, laat Lennard zich verleiden om mamăligă met vlees te eten. Het valt hem niet tegen en hij smult er lekker van. Na het eten checken we in bij een eenvoudig maar schoon pension buiten het dorp.

De volgende ochtend staat er een Roemeens ontbijt voor ons klaar. Een bord vol schapenkaas, paprika, pepers, olijven en een reusachtige tomaat in het midden, valt niet bij iedereen in de smaak ’s morgens. Ondanks het feit dat er veel blijft liggen, zal het pension de komende dagen alsmaar hetzelfde serveren. Als we naar buiten kijken, is het weer volledig omgeslagen en het regent “cats and dogs”. Ik heb in mei nog nooit slecht weer meegemaakt in Roemenië maar voor alles moet een eerste keer zijn. Onze werktent ligt in een ander gedeelte van het land en kunnen we nu niet ophalen. We rijden naar de locatie waar de eerste vier eigenaren en paarden staan te wachten in de stromende regen. Achter ons werkveld ligt een speeltuin en daar ontdekken we een overdekt tuinhuis zonder wanden. Er kunnen twee paarden onder staan. Ik ben er van overtuigd dat we hier niet mogen staan. We bouwen alles op in de hoop dat we geen controle krijgen. Even later arriveren de Roemeense smeden Gheorghe Drăgoi en Vlad Ionut. Voor Red Panda zijn Delia en Anabele beschikbaar. Zij handelen de wachtlijst af, vertalen en helpen mij met hand- en spandiensten. Delia heeft contact gehad met de loco-burgemeester over een schuilplaats maar zij is niet teruggebeld en er is niets geregeld. Wanneer iedereen onder een paard staat, rijd ik met Delia naar Zuid–Boekarest om dierenarts Oana Radu op te halen bij het tramstation. We brengen haar naar de werkplek en vervolgen onze weg om boodschappen en een partytent (tegen de regen) te halen. Onderweg bellen we de secretaresse van de loco-burgemeester en leggen uit dat we onder het prieel werken met dit slechte weer. Het lijkt alsof ze niet snapt wat we bedoelen maar ze zal het doorgeven aan haar baas.

Op een paar magere en schrale paarden na, zien de paarden er redelijk tot goed uit. Ook in Roemenië is de winter mild geweest en dat laat zich direct zien. Alle paarden zijn wel min of meer kreupel. Een paard met een fractuur in het kootbeen, helpen we zo goed mogelijk. We hopen dat de eigenaar bereid is om hem een tijd op rust te zetten. Monicka en Lennard werken gestaag door en hebben er zichtbaar lol in. Ze moeten even wennen aan de luidruchtige mensen. Een paard dat een stapje verkeerd zet, wordt door alle omstanders toegejuicht met hoooo, hoooo en prrrrr. Ik hoor het al lang niet meer maar ik kan me voorstellen dat dit op de eerste dag vreemd overkomt. Vanaf 16.00 uur wordt er gewaarschuwd voor code oranje. Er is meer regen op komst en er zal een storm opsteken. Om 17.30 uur zijn we klaar en opgeruimd en druipen we letterlijk af naar het enige restaurant in Măgurele. De kachel staat aan en met een lekkere maaltijd zijn we het natte leed snel vergeten.

De volgende dag begint zonnig en de blauwe lucht lacht ons toe. Opgewekt rijden we naar de locatie waar we Delia aantreffen in een verhitte discussie met paardeneigenaren. Dit is altijd hetzelfde liedje en kost veel tijd. Discussiëren en het vooral niet met elkaar eens zijn, horen bij de gebruiken van het land. Wij zijn te gast, passen ons aan en accepteren het maar. Oana start met de check-ups, de smeden slijpen ondertussen hun kapmessen. Wanneer de potcovari eindelijk alle vier een paard toegewezen hebben gekregen, start ik met mijn interviews. Om meer geld te genereren voor onze projecten, lanceren we deze zomer digitale adoptie op onze site. Ik vraag elke eigenaar naar de naam van de plaatselijke hoefsmid. Iedereen kent hem maar beslaat zijn paard tijdens onze afwezigheid liever zelf. Men zegt dat de smid wreed is en zeer paardonvriendelijk. Wij vinden regelmatig dat de zigeuners ruw met hun paarden omgaan. Wanneer zij een hoefsmid gemeen en tiranniek vinden, zegt dat heel wat. Daarna rijd ik met Delia naar een afgesproken plek om de door ons bestelde medicijnen mee te nemen en halen en passant boodschappen voor de lunch. Wederom gooit een enorme bui roet in het eten en we zijn blij met het tuinhuisje en de tent. Net wanneer Lennard aan een nieuw paard begint, meldt zich een ernstig kreupel paard met hoefkanker. Monicka gaat samen met Oana aan de slag en helpt het paard zo goed mogelijk. De eigenaar geeft aan voor de behandeling geen geld te hebben en zal het paard waarschijnlijk binnenkort achterlaten in de berm. Arm zijn in Roemenië is triest en hard en voor ons niet te bevatten.

’s Avonds eten we met de Nederlandse equipe in het restaurant. Wanneer we hebben afgerekend, komt er een Roemeense man op ons tafeltje af. Hij heeft ’s middags gevoetbald naast de speeltuin en wil zijn waardering voor ons prachtige werk omzetten in een drankje. Monicka en Lennard bestellen een biertje. Ik houd het bij koffie. Sinds Roemenië een zero tolerance beleid heeft met alcohol, neem ik geen enkel risico meer. Een discussie met de Roemeense politie verhoogt de feestvreugde namelijk niet. Buitenlanders die een of twee glazen gedronken hebben, zijn vaak hun rijbewijs voor 3 maanden kwijt. Wij schetsen hem het probleem m.b.t. het vinden van een geschikte hoefsmid voor ons project en hij belooft ons om morgen te gaan informeren binnen zijn netwerk.

Na het ontbijt, kijken we weer tegen een bewolkte lucht aan. Voorlopig is het droog en we beginnen de dag goedgemutst. De hoefsmid die soms samenwerkt met Oana en haar baas Vadim, komt deze morgen en heeft beloofd om een paard te beslaan. We zijn blij met de extra hulp. De vreugde wordt echter snel getemperd. Wanneer hij aankomt, start hij ogenblikkelijk een discussie met onze smeden over het bekappen en ons Nederlandse beslag. Overleg tussen vakgenoten kan zeer zinvol zijn maar niet op het werkveld met alle wachtende mensen om ons heen. Ik distantieer me ervan en dat voelt hij volgens mij haarfijn aan. Wanneer hij uiteindelijk vertrekt, heeft hij alleen maar veel vertraging veroorzaakt. Monicka, Lennard en Gheorghita (Vlad is er vandaag niet bij) doen hun uiterste best om de schade in te halen en het lukt ze om de wachtlijst volledig af te werken. De Roemeense man meldt zich met een naam van een hoefsmid uit een naburig dorp. De hoefsmid verschijnt een uurtje later ten tonele. Het is een ongeïnteresseerde man van 46 jaar die niets denkt te kunnen leren van onze Nederlandse smeden. Bovendien blijkt hij de hardvochtige smid te zijn. We nemen snel afscheid van hem.

Ik loop naar voren en zie opeens twee politieagenten onze kant op komen lopen. Ze sommeren ons om het prieel stantepede te verlaten in opdracht van de burgemeester. Gelukkig hebben we op de eerste dag indirect de loco-burgemeester geïnformeerd maar dat geeft geen garantie voor goedkeuring. De burgemeester en loco-burgemeester zijn geen vrienden en dat betekent op voorhand dat ze het niet met elkaar eens zijn. Na het overmatig gebruik van de telefoon, hoeven we de spullen niet te verkassen als we beloven om alles grondig schoon te maken en netjes achter te laten. Later in de middag verschijnt er opeens een eigenaar die we gisteren ook al gezien hebben. Hij is aanwezig met een ander paard en staat niet op de wachtlijst. Gheorghita blijkt een andere agenda dan wij te hebben. Er ontstaat een heftige discussie tussen Gheorghita en Oana en ik hoor later van haar dat deze man de paarden verkoopt met ons mooie beslag. We royeren hem direct van de lijst en laten hem weten dat hij de volgende keer niet meer welkom is. Hij knijpt ertussen uit als een dief in de nacht. Gheorghita krijgt de wind van voren. We zijn hier om arme mensen en hulpbehoevende paarden te helpen en niet om een handelaar een plezier te doen. We praten alles goed uit en vertrekken naar het restaurant. Tijdens het eten belt de collega hoefsmid van Oana om excuses aan te bieden voor zijn gedrag ’s morgens. Op de valreep toch nog een aardige geste die ik niet meer verwacht had. Na een aangename avond is het tijd om afscheid te nemen van onze Roemeense vrienden. De reis is voorbij gevlogen en we hebben het naast de werkzaamheden, erg gezellig gehad. Op zaterdag is iedereen tussen 18.00 uur en 19.00 uur weer veilig thuis.

In het najaar zullen Nederlandse smeden opnieuw Măgurele bezoeken om paarden te helpen. Planning en bijzonderheden volgen nog.

Miryam