Auteur: admin

Begin augustus werd ik geconfronteerd met de beelden die stichting GAIA heeft gemaakt (België). GAIA-onderzoekers leggen regelmatig wanpraktijken en mishandelingen van dieren vast op beeld. De acties en campagnes tegen georganiseerde dierenmishandeling verlopen zelden onopgemerkt bij onze zuiderburen. Mede daardoor is GAIA in België een begrip geworden. De beelden die de dierenrechtenorganisatie maakte in Roemenië, zijn zeer schokkend: paarden die erg mager en onverzorgd zijn en paarden die hard met de zweep worden geslagen. Het onderzoeksteam zag ook hoe handelaren de kracht van de paarden testen door hen betonblokken en karren waarvan de wielen vergrendeld zijn, te laten voorttrekken. Onderzoekers konden beelden maken van markten waar paarden worden verkocht. Ze zagen hoe de paarden hardhandig met de zweep worden bewerkt tot de dieren door de benen zakken waarop ze nog meer worden geslagen. De dieren worden vervoerd in ongeschikte aanhangwagens zonder bescherming tegen extreme weersomstandigheden. Ook het laden van de dieren gaat gepaard met veel geweld. De beelden raken mij diep. Ik heb de afgelopen vier jaar heel veel ellende gezien in Roemenië maar dit went nooit. Ik weet dat ik voor dit werk geraakt zal moeten blijven want afstompen is geen optie. Een dier kan niet voor zichzelf opkomen en daarom wil ik ‘advocaat’ voor de Roemeense paarden zijn.

GAIA vraagt supermarktketens om niet langer paardenvlees te verkopen mits er voldoende garantie voor het welzijn van de paarden gegeven kan worden. Alle fasen van het productieproces, dus ook tijdens het transport, bij het op- en afladen, op de verzamelplaatsen en in het slachthuis moeten worden gecontroleerd. Supermarkten zouden geen paardenvlees moeten verkopen als het dierenwelzijn niet is gegarandeerd. Consumenten die paardenvlees uit Roemenië blijven kopen, houden het dierenleed in stand. Het filmpje vertoont heftige beelden. Eet je wel eens paardenbiefstuk uit Roemenië; kijk dan naar onderstaande beelden en zie wat er vooraf gaat aan het stukje vlees op jouw bord. Eet je geen paardenvlees, overweeg dan om het filmpje niet te starten!

http://www.gaia.be/nl/gaia-tv

Tot 2.51 minuten gaat het over Roemeense paarden, daarna wordt het paardenleed in Argentinië belicht
Miryam

Op 25 september jl. rijden hoefsmeden René Pot, Rudy Krekel en ondergetekende naar vliegveld Dortmund. Morgen vervolgen we project Magurele (5 dorpen). Afgezien van een uur vertraging verloopt de vlucht voorspoedig. Op luchthaven Otopeni worden we opgehaald door Oana, Raluca en Anabele. We halen de huurauto op en rijden achter de dames aan. Dierenarts Oana heeft haar rijbewijs gehaald maar haar topografische kennis laat te wensen over. Onderweg is gepaste snelheid op de wegen het devies. Er is geen of slechte straatverlichting. Opvallend veel Roemenen rijden voortdurend op de linker baan. Op deze manier kan slecht wegdek aan de rechter kant vermeden worden maar het is levensgevaarlijk. Langs de weg lopen mensen, honden en katten die opeens in het licht van de koplampen opdoemen. Er staan verkopers met groenten, fruit, bloemen en andere handel. Anabele zorgt ervoor dat we uiteindelijk op de plaats van bestemming aankomen. We verblijven deze keer in een hotelletje in Bragadiru dat slechts vijf kilometer van ons project gelegen is.

Na een heerlijk ontbijt wachten we op hoefsmid Gheorghita die ons vandaag de weg zal wijzen naar Magurele. In overleg met de burgemeester is er een groter terrein gevonden om te werken. Dat is prettig want de vorige locatie was aan de krappe kant. Bij aankomst staat de eerste eigenaar met paard en wagen al te wachten. Even later stroomt het vol met mensen die op de wachtlijst geplaatst willen worden voor de komende dagen. Hoefsmid Vlad Iacob zal vandaag en vrijdag ook aanwezig zijn en heeft vriendin Madalina meegenomen om de wachtlijst te beheren. Onze Roemeense vrienden van Red Panda zijn vandaag verhinderd. Terwijl de smeden aan de slag gaan, rijd ik met Oana naar het dorp voor het halen van boodschappen en enkele spullen bij de apotheek. Bij terugkomst staat er een batterij paarden op haar te wachten voor een medische check-up. Ik maak foto’s, zorg voor koffie en smeer broodjes voor de lunch. Na het middageten meldt dierenarts Alex Jitaru zich. Hij komt uit Iasi en heeft er een reis van 7 uur opzitten met de trein. Samen met Oana gaat hij verder met paarden onderzoeken, ontwormen en gebitten vijlen. De smeden werken gestaag door en de paardeneigenaren wachten allemaal geduldig op hun beurt. We eten ‘s avonds bij het enige restaurant in Magurele en de heren maken kennis met een typisch Roemeense gerecht, caşcaval pane (gebakken kaas). Ze vinden het allebei erg lekker en voor herhaling vatbaar.

De volgende dag rijden we zelf naar Magurele. De werklocatie staat al vol met paarden en we schrikken van de aantallen. Dat kunnen we nooit vandaag allemaal behappen. Nuchtere René begint aan het eerste paard en maakt zich niet druk. Even later arriveert Vlad die komt helpen om de wachtrij in te korten. Hoefsmid Dorian meldt zich ook en zal vandaag kijken en samenwerken met Gheorghita. Delia laat weten dat er een dubbele lijst is. De overzichten van Madalina en de voicemail van Raluca zijn niet samengevoegd. We laten de eigenaren weten dat het mogelijk vandaag niet meer gaat lukken en dat ze eventueel worden doorgeschoven naar morgen. De meesten hebben blijkbaar geen plannen voor vandaag en blijven wachten. Ik rijd met Delia naar het dorp voor inkopen, lunch en koffie. Ze is erg uit haar doen door een nieuwe wet in Roemenië die toestaat dat alle zwerfhonden massaal afgeslacht mogen worden. De honden worden gepakt met vangstokken of over de straat gesleept en in kleine kooien gestopt. Op het eindstation wacht ze een brute dood. Het lost niets op voor de toekomst en het is zinloos en barbaars. Daarover zijn we het eens. Ik beloof Delia contact op te nemen met Dierenhulp zonder Grenzen (dat heb ik bij terugkomst gedaan en de samenwerking tussen beide stichtingen is tot stand gekomen).

Alex en Oana behandelen paarden met antibiotica, ontwormen, maken wonden schoon en lezen mensen de les wanneer ze een te mager paard bezitten. De grasperiode is bijna voorbij en voor deze magere dieren wordt de komende winter een ware hel. Gelukkig zien we ook veel paarden die wel voldoende in het gras hebben gelopen. Negentig procent loopt min of meer kreupel. Ik fotografeer veel lange hoeven en afgesleten of gebroken ijzers. In de loop van de dag arriveert ultra mager paardje Stella. Dit lopende skelet moet een kar trekken met oud ijzer en vier personen. Oana spreekt uitgebreid met de eigenaar maar krijgt van de afgestompte en verbitterde man nauwelijks reactie. Wel belooft hij beterschap voor de volgende keer. Wat zou het toch mooi zijn als we in de toekomst een klein huisje kunnen aanschaffen met vier of vijf hectares grond. We zouden paardjes zoals Stella kunnen kopen van de eigenaar om het tijdelijk naar “onze” plek te brengen voor herstel. Hopelijk wordt deze droom ooit waarheid. Onze jongens zetten de kroon op het werk want aan het einde van de dag is het hele veld leeg en zijn er maar een paar paarden doorgeschoven naar morgen. Een geweldige prestatie!

We eten pizza in het dorp en vervolgen onze weg naar een warme douche en een gezellig samenzijn in de lobby.

De douche is onderwerp van gesprek tijdens het ontbijt. Bij mij hangt de douchekop op een aftandse haak maar René heeft het geval provisorisch opgehangen met de riem van zijn koffer. Rudi kiest voor dezelfde oplossing maar heeft het ding bevestigd met een sok. Je zou zeggen dat ze er wat mee doen als ze dat zien tijdens het schoonmaken maar zo werkt het niet in Roemenië. Waarschijnlijk vinden ze het een mooie oplossing.

Het is op zaterdag bij aankomst rustig op de werkplek. Dat duurt niet lang want uit iedere spelonk van het dorp komen opeens caii en cặruţe*te voorschijn. Raluca en Anabele leiden alles in goede banen. De wachtlijst is nog nooit zo lang geweest en we zullen eigenaren en paarden teleur moeten stellen. We vragen Gheorghita of hij nog een of twee dagen wil werken om de laatste paarden te verzorgen. In eerste instantie zegt hij neen omdat hij het te ver vindt rijden van zijn woonplaats (inmiddels heeft hij toegezegd om ook de laatste paarden van beslag te voorzien). De smeden timmeren er lustig op los en Rudi neemt dit te letterlijk en slaat op zijn duim met een hamer. Het is flink geïrriteerd maar van een pleister wil hij niet horen, ook niet als hij later opnieuw op zijn duim beukt. Voor de laatste keer bezoeken we de plaatselijke eetgelegenheid. Ze zijn eigenlijk gesloten want er is een bruiloft aan de gang maar wij mogen toch op het dakterras eten. Wij waarderen deze service zeer en genieten van een heerlijke maaltijd met onze Roemeense vrienden.

Er is een enorme hoeveelheid werk verzet door de ‘jonge honden’ René en Ruud. Ze hebben samen met Gheorghita en Vlad een zinvol en prachtig project gedraaid in de gemeente Magurele.

*caii en cặruţe: paarden en karren

Miryam

Dieren zijn in onze samenleving van ondergeschikt belang. Alleen nieuws over mensen staat op de voorgrond. Je zou kunnen denken dat de mens belangrijker is dan het dier. Waarom de mens veronderstelt dat hij heerst over het dier, weet ik niet. Lees het ontluisterende boek van Jonathan Safran Foer. Het gaat over het eten van dieren, over de relaties tussen mensen en dieren, over industrieel fokken, vangen en doodmaken van dieren. Het is een indringend boek over dieren en het lijden dat hun door mensen wordt aangedaan. Het gaat over de ontaarding van menselijk gedrag, over milieu- en klimaatpolitiek en over vegetarisme.

Het klinkt als een loodzwaar boek om te lezen maar het is geschreven met een lichte ondertoon. Niet om te suggereren dat het allemaal wel meevalt maar om het leesbaar te houden en de lezer niet voortijdig af te laten haken. Een boek om langer over na te denken en op zijn minst blijvend onrustig van te worden. Kost voor iedere omnivoor!

De miljoenen straathonden van Roemenië staan wel in de schijnwerpers en zijn opeens wereldnieuws. Niet omdat ze een onderdeel van de Roemeense samenleving zijn maar omdat ze massaal moeten worden gedood. Om de zwerfdierenproblematiek op te lossen, stemde het Roemeense parlement in met een wet die het mogelijk maakt zwerfhonden te vangen en na veertien dagen af te maken.

Waarom zijn er in Roemenië eigenlijk zoveel zwerfhonden? Boerderijen en agrarische gebieden werden ten tijden van dictator Ceaușescu onteigend en gesloopt. Burgers werden gedwongen naar flats te verhuizen. Hierdoor konden zij hun dieren niet meenemen en lieten zij deze op straat achter. Ceaușescu liet hele wijken slopen in de grotere steden en er ontstonden gebieden ‘niemandsland’; ideaal voor zwerfhonden om te leven en zich naar hartenlust voort te planten. Ook anno 2013 worden er honden op straat gedumpt. Ze zijn niet gecastreerd of gesteriliseerd en het vervolg laat zich raden.

Marianne Thieme van de PvdD sprak twee keer met de ambassadeur van Roemenië over de massale dood van zwerfhonden die momenteel plaatsvindt in Roemenië. De Partij voor de Dieren pleit voor een einde aan dit wrede, ineffectieve beleid. Een bewezen effectieve methode voor beheersing van zwerfdierenpopulaties is de dieren te vangen, te neutraliseren en vervolgens terug te plaatsen. De Partij voor de Dieren dringt er bij de staatssecretaris van Economische Zaken en de minister van Buitenlandse Zaken op aan dat zij het doden van de honden ter discussie stellen in Roemenië bij hun ambtsgenoten van het Roemeense ministerie van Landbouw.

Enkele honden hebben geluk en worden opgevangen bij gastgezinnen in West-Europa maar de overige 3 miljoen honden zullen de komende periode bruut worden uitgeroeid.

Waar je ook bent in Roemenië, je hoort altijd een paar blaffende honden op de achtergrond. Het geluid is al tientallen jaren samengesmolten met het land. Binnenkort is het oorverdovend stil.

Miryam

Het is voor onze stichting de vierde keer dat we een blog schrijven aan het einde van het jaar en dat geeft een speciaal gevoel. December is weliswaar voor velen van ons hectisch maar ook een tijd van bezinning en gezelligheid. Wat doen we met de minder plezierige momenten van het afgelopen jaar? Hebben we al goede voornemens voor het nieuwe jaar? Slechts in de ideale staat Utopia draagt iedereen volledig zijn of haar steentje bij om binnen de eigen invloedsfeer, de situatie te verbeteren qua werk, privé en maatschappij…

Stichting Roemeense Paarden in Nood heeft, ondanks de crisis, in 2013 veel paarden en hun eigenaren geholpen maar we hebben een zwaar financieel jaar achter de rug. We moesten de eindjes behoorlijk aan elkaar knopen om doelen te kunnen bereiken. Ons project in Ganeasa is draaiende gehouden door hoefsmid Gheorghita Dragoi en dierenarts Oana Radu. In Oost-Roemenië heeft hoefsmid Sandu Coman de arme boeren geholpen door veel paarden te bekappen en te beslaan. Wij kijken tevreden terug op onze bezoeken aan de gemeente Magurele maar we hebben nog niet voldoende expertise opgebouwd in de dorpen om het project te kunnen overdragen aan Roemenen. We zullen in 2014 opnieuw moeten investeren in educatie om een of twee hoefsmeden opgeleid te krijgen in deze regio.

Daarnaast zijn we bezig met fondsenwerving voor het zigeunerstadje Murgeni in Oost-Roemenië. Alleen al in deze regio werken iedere dag meer dan 1000 paarden voor de kar. Ook gaan we volgend jaar actief lobbyen in Brussel om de opleiding hoefsmid in Roemenië van de grond te krijgen met Europese subsidie.

Ik hoop van harte dat u de Roemeense werkpaarden een warm hart zult blijven toedragen en dat wij ook in 2014 op uw steun mogen rekenen!

Namens het bestuur van Stichting Roemeense Paarden in Nood, wens ik u prettige feestdagen toe met een mooi uiteinde en een goed begin van het jaar 2014. Crăciun Fericit şi la mulţi Ani!

Wilt u het paardenwelzijn in Roemenië verbeteren? Vertel uw vrienden, familie en collega’s over het werk van SRPiN. Volg ons op Facebook en Twitter en deel uw mening en tips. U kunt ook vrijwilliger worden voor onze stichting om dit vreselijke paardenleed te helpen stoppen!

Stichting Roemeense Paarden in Nood
Miryam Leenaars, voorzitter

Zigeuner Caru Florin woont in het gehucht Vârteju behorende bij de gemeente Mặgurele. Dagelijks is hij met zijn paard Gina onderweg om oud ijzer op te halen en te verkopen. Zo verdient hij de kost voor zijn vrouw en zes kinderen. Hij woont in een klein huisje aan de rand van Vârteju in een zigeuner ‘enclave’. Caru Florin behoort tot de eigenaren die hun dier, ondanks de armoede, goed willen verzorgen.

Wat kunt u vertellen over uw paard?
Ik heb deze merrie nu 2 jaar. Ze is braaf en brengt me overal waar ik zijn moet. Tijdens het werk is ze heel rustig. Ik ben heel blij met haar.

Wat voor werk doet u?
Ik haal oud ijzer op langs de deur en breng dit naar een verzamelplaats. Verder werk ik soms in de papierfabriek.

Bent u tevreden met onze Nederlandse hulp?
U bent een geschenk uit de hemel. Meestal ga ik één keer per jaar naar de hoefsmid. Meer geld heb ik niet. De Nederlandse hoefijzers met de blokjes gaan lang mee. Ik kijk uit naar jullie volgende bezoek dit voorjaar. Gina heeft dan zeker nieuwe ijzers nodig.

Heeft u zelf iets geleerd tijdens de projectweken vorig jaar?
Wij geven Gina meer water in de zomer en ook meer maishulzen in de winter. In het voorjaar en in de zomer gaan mijn vrouw, mijn oudste zoon en ik vaak een paar uur op een weiland zitten zodat het paard kan eten. We hebben ook de stal iets hoger gemaakt en gaten gezaagd voor frisse lucht.

Komt u dit voorjaar opnieuw naar de voorlichtingsbijeenkomst op het werkveld?
Als ik niet hoef te werken, kom ik zeker. Ik wil graag meer leren om mijn paard beter te leren verzorgen.

U bent een goed voorbeeld voor andere paardeneigenaren in Vârteju!
Daar ben ik trots op. Ik zeg tegen al mijn buren dat ze dit voorjaar naar jullie toe moeten komen in Mặgurele.

Dit zijn de meest gestelde vragen aan Stichting Roemeense Paarden in Nood

1. Kunt u een korte uitleg geven over de werkzaamheden van de stichting?
Alle paardeneigenaren (arme boeren en zigeuners) zijn tijdens onze projecten in een bepaalde regio welkom met hun paard(en). De paarden krijgen een medische check-up en indien nodig een behandeling door de dierenarts (vijlen gebit, wormkuur, wondbehandeling etc). De hoefsmeden bekappen en beslaan de paarden). Alle eigenaren en lokale hoefsmeden worden door ons geschoold. Via de media en de politieke partijen in Brussel proberen we invloed uit te oefenen op het dierenwelzijn in Roemenië.

2. De stichting richt zich op Roemeense werk- en zwerfpaarden. Wij kennen hier geen zwerfpaarden. Zijn dit paarden die zijn afgedankt door een eigenaar? Leven de zwerfpaarden ook in de stad?
In de winter kosten de werkpaarden geld (hooi, stro, brok) en dat hebben de arme eigenaren niet. Ze dumpen de paarden in de natuur in de hoop dat ze in het voorjaar nog leven…Soms lopen de paarden /veulens ook in de stad.

3. Zijn er ook succesverhalen, doelen die er al zijn bereikt?

We hebben 3 projecten succesvol afgerond en overgedragen aan plaatselijke dierenartsen en lokale hoefsmeden. Wij hopen ons vierde project dit jaar af te ronden en over te dragen aan Roemenen. We zullen in maart 2015 een nieuw project starten.

4. Zijn jullie afhankelijk van sponsors? Of ontvangen jullie ook subsidie?
Helaas ontvangen wij geen subsidie en zijn wij compleet afhankelijk van sponsoren en donateurs.

5. Bij ons in Nederland staat over het algemeen dierenwelzijn hoog op de agenda en is voor ons heel erg belangrijk. Is dat in Roemenië anders? Zo ja, waarom of waardoor zou dat komen?

In Roemenië staat dierenwelzijn helaas nog op een laag pitje. De paarden die wij behandelen zijn productiedieren; ze worden zowel voor werk als voor consumptie gebruikt. De zigeuners en arme Roemeense boeren houden hun paarden meestal bij huis in zeer krappe vieze verblijfsruimten, met weinig strooisel op een ruwe betonnen- of zandvloer. De dieren worden meestal vastgezet. Een goed stalklimaat en optimale hygiëne zouden de veel voorkomende longklachten kunnen voorkomen en terugdringen. De meeste arme mensen hebben geen weidegrond. Het is in Roemenië toegestaan (gedoogbeleid) de paarden te laten eten in de berm. Ze staan dan vast aan een pin.

We zien in Roemenië veel kreupelheden en beengebreken. Dit vindt veelal zijn oorzaak in huisvesting en verzorging maar vooral in het gebruik van het paard. Door onjuist gebruik en dagelijkse overbelasting ontstaan allerhande gezondheidsproblemen. Gedragsstoornissen komen veelvuldig voor; de paarden worden zonder enige reden regelmatig flink geslagen en er wordt ruw mee omgegaan. We zien erg veel kopschuwe paarden. Er is nog veel onwetendheid en ondeskundigheid over de verzorging en voeding van paarden en pony’s te constateren.

6. Als wij in Nederland een paard zo zouden behandelen, zou het dierenmishandeling zijn. Hoe kijken eigenaren van paarden en de lokale bevolking in Roemenië hier tegenaan?

Ze behandelen het paard als “een fiets met haar”; een gebruiksvoorwerp. Gelukkig zien we ook al eigenaren die wel vriendelijk met hun paard omgaan.

7. Wat gebeurt er met zwerfpaarden die zijn opgevangen? Gaan die in de toekomst naar een nieuwe eigenaar?
Meestal gaan die terug naar de eigenaar.

8. Wat kunnen wij doen voor de Roemeense paarden?

Wij kunnen iedere hulp gebruiken. Denk aan het organiseren van een actie op jouw manege door middel van een loterij of rommelmarkt of statiegeldbonnen inzamelen bij de plaatselijke supermarkt. Ook zijn we blij met winterdekens in de maten 165, 175, 185. Daarnaast verzamelen strijklappen, peesbeschermers, bitten, touwen en halsters.
9. Hoeveel paarden leven er in Roemenië?
Er leven ongeveer 1 miljoen (werk)paarden in Roemenië. Hoeveel paarden er in de winter loslopen is niet helemaal duidelijk.

10. Hoe ziet de toekomst voor de stichting eruit en voor de paarden in Roemenië?
Wij hopen onze werkzaamheden uit te kunnen breiden als een olievlek om zo steeds meer paarden te kunnen helpen. Voor het Roemeense werkpaard is het einde van de ellende nog lang niet in zicht. Vooral in de arme zigeunerdorpen zijn er nog nauwelijks auto’s en landbouwwerktuigen te vinden.

Het Roemeense rijgedrag is bijzonder. Er zijn talloze Roemeense automobilisten die graag vooral links rijden om het eventuele slechte wegdek aan de rechterkant te vermijden. Sukkelend achter een automobilist op de linkerbaan, krijg je de neiging om rechts in te gaan halen. Dit is echter levensgevaarlijk want deze chauffeurs kunnen plotseling naar rechts uitwijken wanneer ze jou in de achteruitkijkspiegel hebben ontwaard. Inhalen op de provinciale wegen is een nationale sport. Niet zelden gaat het net goed. Op de Roemeense wegen rijden oude Dacia’s die zich traag voortbewegen maar je ziet ook de nieuwe rijken met dure bolides. Inhalen via de vluchtstrook komt veelvuldig voor. Terwijl de rotonde bij ons op zijn retour is, zijn rotondes in Roemenië momenteel mega populair in dorpen en steden. Niet iedereen kent de regels op de rotonde, dus houd er rekening mee dat je geen voorrang krijgt. Handsfree telefoneren in de auto is toegestaan maar vrijwel niemand houdt zich hier aan. Vooral jonge vrouwen doen drie dingen tegelijk: luid praten in de telefoon, roken en lipstick aanbrengen. Anticiperen in het verkeer is onbekend in Roemenië. Roemenen kijken doorgaans niet verder dan 30 meter vooruit. Er wordt hard gewerkt aan een beter wegennet maar automobilisten blijven alert op gaten in de weg die er op veel plaatsen gelukkig niet meer zijn.

Regelmatig bezoek ik gemeentehuizen in allerlei kleine stadjes en dorpen. Toen ik afgelopen maand het gemeentehuis in Vatra bezocht, ging ik een grote hal binnen. In de ontvangstruimte zaten 3 dames achter een bureau niets te doen. Twee dames praatten lustig voort terwijl de derde haar nagels lakte. Bij een vraag aan één van de dames, kreeg ik van alle drie een antwoord. Er ontstond direct een discussie want ze waren het duidelijk niet met elkaar eens. Computers prijken op de bureaus maar alles wordt handmatig opgeschreven, in mapjes gedaan of in een kaartenbak verzameld. Uiteindelijk komen we via een donker gangetje in het kantoor van de burgemeester terecht. Ook hier zien we een glimmende laptop die weinig informatie toegestopt lijkt te krijgen. Alle informatie, namen en telefoonnummers worden genoteerd in een papieren agenda en op geeltjes waar zijn bureau volgeplakt mee zit. Automatisering is bij de overheid nog ver te zoeken.

Miryam